چشمک مکانیکی کوچک آیفون ۱۸ پرو غیرقابل مقاومت است. تعداد زیادی قطعه متحرک بهانهای مناسب برای قرار دادن دوربین تازهمان زیر میکروسکوپ میدهند.
ما برای پارگی قاب پلاستیکی صفحهنمایش در سهتا از چهار گوشی که باز کردیم، آماده نبودیم. دربارهٔ آن بعداً بیشتر میپردازیم.
درون آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس چیزهای بسیاری برای تحسین وجود دارد؛ از دیافراگ متغیر پیچدار تا سینی باتری پیچدار و سیستم خنککننده بزرگتر. همچنین برخی سازشهای ناآرام برای تعمیر وجود دارد. دوربین بهروز شده امسال نقطهٔ شروع خوبی است: این مکانیزم جدید چه چیزی به شما میدهد و تعمیرات چقدر دشوار و گرانقیمت خواهد شد اگر یک ل blade کوچک گیر کند؟
خوشآمد گویی به آزمایشگاه تعمیر Aperture Science
اپل در ارائهٔ هالیوودی خود به تواناییهای دوربین اصلی تکیه کرد؛ ارائهای که تماماً با یک آیفون ۱۸ پرو فیلمبرداری شده بود.
آیا دیافراگ متغیر شایسته ارتقا است؟ بعید. اگر واقعاً به دیافراگ متغیر اهمیت میدهید، احتمالاً قبلاً دوربین واقعیای دارید که کار را بهتر انجام میدهد. اگر قصد ارتقا از یک مدل اخیر آیفون را دارید، تفاوتهای کیفیت عکس بهدرجةای کوچک است که اکثر افراد احتمالاً متوجه آن نمیشوند. ما این را هر سال میگوییم و امسال بهخصوص درست است: ارتقا را نادیده بگیرید. پایدارترین گوشی همانجاست که هماکنون در جیبتان است.
با این حال، وقتی شنیدیم آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس دوربین اصلی با لنز دیافراگ متغیر دارند، ابزارهای جستجوی ما شروع به رقصیدن کرد.
به محض اینکه توانستیم، گوشی را باز کردیم، دوربین اصلی را بیرون کشیدیم و گرم کردیم و باز کردیم (و گرم کردیم و باز کردیم) تا پوشش لنز پاپ شد و تیغههای کوچک دیافراگ در تمام اتاق جداسازی پرواز کردند. این هم همان چشمکزن اولین بار آیفون است.
شش تیغهٔ کوچک دیافراگ، یک کار ترکیبی که ترجیح میدهیم از آن اجتناب کنیم.
البته، دیافراگ متغیر جدید نیست. این ویژگی برای تقریباً تمام سیستمهای اپتیکال بزرگتر از دوربینهای گوشی هوشمند استاندارد است. دو نفر به نامهای هریسون و اشنیتزر در سال ۱۸۵۸ دیافراگ پوششی با تیغههای همپوشانی را ثبت اختراع کردند، همان سالی که جان میسون شیشههای موجود در انبار مادربزرگ شما را ثبت اختراع کرد. این حتی اولین دیافراگ متغیر در یک گوشی هوشمند نیست: نوکیا این کار را در N86 سال ۲۰۰۹ انجام داد، در سامسونگ گلکسی S9 در ۲۰۱۸ دیدیم و در مدلهای جدیدتر هواوی و شیاومی هم حضور دارد. اپل کمی دیر به این بازی پیوست.
به همین دلیل ما پیش از این میدانیم که این مکانیزمها چهطور میتوانند خراب شوند. برخی کاربران گلکسی … و افرادی که دوربینها را تعمیر میکنند میدانند که چه مشکلی میتواند پیش آید. بهعنوان یک قاعده کلی، هرچه قطعات متحرک بیشتر باشد، خطر خرابی بیشتر است. این به این معنی نیست که آیفون جدید محکوم به شکست است؛ فقط مسیر تعویض مؤثرتر خواهد بود.
به روش اپل، مهندسی هوشمندانه و طراحی متفکرانه در این فضا وارد شدهاند. لنز دیافراگ متغیر جدید دستاوردی در مهندسی دقیق است. باید در مقیاس این اندازه باشد. این مکانیزم شش تیغهٔ ریزی از «پلیمر ترکیبی» شبیه برگ را در همان فضای دوربین اصلی سال گذشته جا میدهد، همهٔ اینها برای عبور بیشتر یا کمتر نور به لنز همکاری میکنند.
مغناطیس حرکت را هدایت میکند. میتوانیم با نزدیک کردن یک آهنربا به دیافراگ، عملگر را فعال کنیم: باز و بسته میشود، حتی وقتی سختافزار پشتیبانیکننده حذف شده باشد. شکل و حرکت تیغهها دهانه را تقریباً بهصورت کامل گرد نگه میدارند، اگرچه نقصهای جزئی ممکن است … . تعداد بیشتر تیغهها دایرهٔ نرمتری میآفریند. اپل برای این کاربرد شش تا را انتخاب کرده؛ بیشتر از آن احتمالاً بیش از حد است.
این ویدئو چهقدر طولانی است؟ من یک ساعت آن را نگاه کردهام.
اندازهٔ تیغههای دیافراگ غیرقابل باور است. هر تیغه به نازکی یک مو انسان است، همانگونه که در کنار یکدیگر زیر میکروسکوپ Evident DSX2000 دیده میشود.
میتوانید تشخیص دهید کدام یک مو است و کدام یک تیغهٔ پلیمر ترکیبی دیافراگ؟ (نکته: موهای انسان لایههای کراتین دارند)
تیغههای دیافراگ خوشههای کوچکی از شکافها و سوراخها دارند که با پینهای مکانیزم رانندگی درگیر میشوند.
در این مثال، یک پیچ ۲ میلیمتری است. سرپوش لبهٔ پایین‑راست تیغه فقط کمی بیش از یک میلیمتر طول دارد.
تمام شش تیغه باید بدون گیر کردن از یکدیگر عبور کنند. تیغه حول همان سوراخ گرد بیرونی میچرخد، در وسط شیار روی یک پین سر میلغزد و سپس به شیار گوشهٔ تیغه باز میگردد. این یک ماشین دقیق با فضای بسیار کم برای تیغهٔ خمیده یا ذرهٔ معیوب است.
پس از منفجر شدن آئریس، توانستیم یک تیغه را به محلش برگردانیم و مکانیزم را بهصورت دستی فعال کنیم.
خب، اما میتوانید آن را تعمیر کنید؟ در این مرحله احتمالاً حدس میزنید: تعداد کمی از علاقهمندان به تعمیر در این سیاره ابزار، تکنیک یا دانش لازم برای جداسازی این مکانیزم دیافراگ متغیر بهگونهای که بتواند دوباره سرجوش بخورد، دارند. تلرانسها بسیار دقیقاند، چسبها چسبناکاند. ما نمیخواهیم بگوییم تعمیر «غیرممکن» است، اما این تقریباً نزدیکترین حالت ممکن است.
به این معنی است که هر گونه آسیب به دوربین اصلی احتمالاً به تعویض کل ماژول منجر میشود که هزینهٔ بالایی دارد. این در طول سالها همواره صادق بوده؛ ما میپذیریم که دوربینها بهصورت یکپارچه ساخته میشوند و برای سرویس بهکاربر هدفگذاری نشدهاند. دیافراگ متغیر فقط حالتهای شکست بیشتری اضافه میکند و هزینهٔ قطعه را افزایش میدهد. اپل هنوز قطعات را منتشر نکرده است، اما ماژول دوربین برای ۱۷ پرو ۲۴۹ دلار است و دیافراگ متغیر تنها این هزینه را بالا میبرد.
خبر خوب این است: ماژول دوربین مدولار است و دسترسی نسبتاً آسانی دارد. به جز شکایتهای ما دربارهٔ صفحه (آیا هنوز هم کنجکاوید؟)، خوشحالیم که میتوانیم ماژول دوربین اصلی را در هر دو ۱۸ پرو و پرو مکس بدون دردسر تعویض کنیم.
چرا باید در یک گوشی هوشمند به کنترل دیافراگ بپردازیم؟
چرا باید در یک گوشی هوشمند به کنترل دیافراگ بپردازیم؟ نه، واقعاً این یک سؤال رِتوریک نیست. سامسونگ این را امتحان کرد و به دلیل «سود عملکرد محدود در سطح دوربینهای گوشی» رها کرد و ما تقریباً با او موافقیم.
بسیاری از نقدکنندگان دربارهٔ ویژگی دیافراگ میگویند که این امکان کنترل بیشتر عمق میدان و میزان وضوح صحنه پیش و پس از نقطهٔ فوکوس را میدهد. ما شک داریم که با یک حسگر ریز و لنز کوتاه، تفاوت دیافراگ تأثیر قابل توجهی بر تاری پسزمینه داشته باشد.
حسگر نور آیفون بسیار کوچک است؛ قطر آن کمتر از نیم اینچ است و فاصله کانونی لنز تنها ۶.۸ mm است.
برنامهٔ دوربین آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس چهار تنظیم پیشفرض دیافراگ دارد: ƒ/1.48، ƒ/1.8، ƒ/2.8 و ƒ/4.0، از بازترین تا باریکترین. احتمالاً با برنامههای شخص ثالث نیز میتوان بهصورت پیوسته تنظیم کرد.
باز شدن ƒ/1.48 بازترین دیافراگ در تاریخ دوربین آیفون است و نیم ایستاپ از ۱۷ پرو بزرگتر است (اگرچه تنها کمی از ƒ/1.5 مدل ۱۳ پرو بزرگتر است). اما مقدار ƒ‑stop نسبت فاصله کانونی به قطر باز شدۀ ظاهری است؛ معیار مطلقی برای اندازهٔ دیافراگ نیست.
در دوربین اصلی آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس، ما دربارهٔ باز شدۀ ۴.۶ mm با ƒ/1.48 صحبت میکنیم. اگرچه این برای یک آیفون بزرگ است، در مقایسه با تجهیزات تخصصی عکاسی اندک است و بیشینهٔ تار شدن پسزمینه نیز همینقدر کوچک است. برای مقایسه، در یک DSLR با لنز ۵۰ mm، ƒ/1.48 به معنای باز شدۀ ۳۳.۸ mm است.
در هر دو حالت، باز شدن دیافراگ به ƒ/1.48 یعنی حدود ۷.۳ برابر نور بیشتری به حسگر میرسد نسبت به ƒ/4.0. با این حال، حتی در بازترین حالت، دیافراگ آیفون هنوز ۲۹.۲ mm کوچکتر از همان ƒ‑stop در DSLR من است. وقتی کاملاً باز است، پسزمینه آیفون همچنان نسبتاً شفاف باقی میماند. انتظار داشتن حلقههای بزرگ بُکهٔ زیبا که مردم وقتی «دیافراگ باز» میگویند، ندارید.
در ادامه چهار عکسی که با آیفون ۱۸ پرو گرفته شدهاند، تمرکز بر دوربین در پیشزمینه است. از دیافراگ کوچکترین شروع میکنیم و به سمت بزرگتر میرویم، از چپ به راست: ƒ/4.0، ƒ/2.8، ƒ/1.8 و ƒ/1.48. بله، تفاوتی وجود دارد؛ اما حتی در بازترین حالت، لوگوی iFixit در پسزمینه و جعبهابزارهای دیوار همچنان خوانا هستند.
ƒ/4.0 – تیزترین و کوچکترین دیافراگ.
ƒ/2.8. جعبهابزارهای دیوار کمی کمرنگتر هستند.
ƒ/1.8 – نزدیک به دیافراگ پیشفرض در iPhone 17 Pro. پسزمینه کمی بیشتر تاری دارد.
ƒ/1.48 – بازترین دیافراگ. تاری پسزمینه مشهود است، اما این همان ظاهر بُکهٔ سنگین دیافراگ باز نیست.
بستن دیافراگ تصویر را کمی تیزتر میکند. اما این کنترل متغیر دیافراگ امروز بهنظر میرسد که نقاط شکست ریز بسیاری را برای سودی بسیار کم اضافه میکند. شاید اپل به آینده فکر میکند؟ لنز بزرگتر و حسگر بزرگتر میتواند کنترل دیافراگ را مفیدتر کند. یا شاید فقط یک حقهٔ بازاریابی یا ویژگی جدیدی برای تجزیه و تحلیل باشد (در این صورت، تشکر، جان اپل).
یک تعمیر خوب باتری با ورودی بد
اگرچه مکانیزم دوربین جدید پیچیده است، تعمیرگاهها تعمیرات دوربین را کمتر از تعویض باتری انجام میدهند.
تعویض باتری باید روتین باشد و ما از اینکه معماری ورود فقط از جلو در مدل سال گذشته به آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس ادامه پیدا کرده، ناامید (اما نه شگفتزده) شدیم. یک پنل پشت شیشهای وجود دارد که بهراحتی باز میشود، اما جز دودکش شارژ بیسیم تعبیهشده در خود پنل، قطعات سرویسپذیری درون آن نیست. دسترسی به باتری به معنای باز کردن صفحهٔ چسبیده است؛ همانجایی که در سه تا از چهار جداسازی ما مشکل پیش آمد.
این صفحهنمایش کاملاً «هامپتی‑دامتی» شد. دیگر نمیتوان آن را با هم ترکیب کرد.
پنلهای نمایش ما پس از جداسازی سالم ماندند و کار میکردند. چارچوب پلاستیکی سفید اطراف آنها در سه تا از چهار بار شکسته یا جدا شد. این چارچوب بخشی جداییناپذیر از مونتاژ صفحه است. چسب جدید حاشیهای نمیتواند پلاستیک شکسته را تعمیر کند و نمیتوانیم انتظار داشته باشیم چارچوب آسیبدیده بعداً صاف و محکم بنشیند.
یک گوشی بهطور کامل و سالم باز شد و ما جداسازیهای دیگر را بدون این آسیب دیدهایم. چهار گوشی برای تعیین نرخ شکست کافی نیست. قدرت چسب، گرما، تکنیک یا تفاوت در پلاستیک میتواند عامل باشد.
این چارچوب پلاستیکی از زمان ۱۵ Pro وجود دارد، اما سالهای گذشته اینقدر مشکلساز نبوده است. آیا بهبودهای حرارتی بیش از حد حرارت را از دوکش میکشد و از نرم شدن چسب جلوگیری میکند؟ صفحهنمایشی که بهراحتی جدا شد، ما ۱۵ دقیقه با ۷۰ °C و سپس ۱۰ دقیقه دیگر با ۷۲ °C گرم کردیم. این مقدار زیادی حرارت است! استفاده از الکل ایزوپروپیلیک ممکن است جداسازی صفحه را ثابتتر کند، اما برای اطمینان نیاز به آزمایش بیشتر داریم.
پس از عبور از صفحه، خوشحالیم که این گوشیها ویژگی مورد علاقهٔ ما از مدل سال پیش را به ارث بردهاند: سینی باتری فلزی که با پیچها ثابت میشود. سینی و باتری را بههم میچینیم و نیازی به چسب باتری نداریم. سیزده پیچ؟ بله، میگیریم.
سلول خود همچنان به سینی چسبیده است. برای کسانی که مصمم به جداسازی دو قطعه هستند، چسب الکتریکی قابل رهایی بهطرز شگفتآوری کار میکند: حدود ۹۰ ثانیه با ۱۲ ولت و FixHub و VoltClip ما، باتری بهراحتی بالا میآید. تعویض کامل سینی نیازی به این گام اضافی ندارد.
باتری iPhone 18 Pro مدل eSIM با برچسب ۱۶.۷۶ Wh (۴۲۸۸ mAh)؛ مدل Pro Max با ۲۱.۷۵۱ Wh (۵۵۶۷ mAh). مدلهای فیزیکی SIM باتریهای کوچکتری دارند. سینی پیچدار، صرفنظر از ظرفیت، یک برتری در تعمیر است، به شرط آنکه باز کردن گوشی تبدیل به کار دستگاه صفحهنمایش نشود. ما این ریسک را دوست نداریم.
خنکسازی بهتر، دسترسی سختتر به حافظه
در حالی که سینی باتری آشناست، چیدمان برد منطق (logic board) جدید است. A20 Pro بهجای قرارگیری داخل ترکیب برد، به بیرون جابهجا شده است. A19 Pro سال گذشته داخل قرار میگرفت و رم بالای آن تکهتکه میشد. اکنون حافظه نیز کنار پردازنده قرار دارد، که مسیر مستقیمتری از چیپ گرم به سیستم خنککننده فراهم میکند. اپل این تغییر بستهبندی را بخشی از طراحی حرارتی جدید مینامد و باعث میشود طراحی چیپ A‑Series به M‑Series نزدیکتر شود.
زنجیر حرارتی روی چیپ A20 Pro به آن کمک میکند تا تماس یکنواختی با مجموعه خنککننده داشته باشد.
چیپ مستقیماً بر روی محفظه بخار (vapor chamber) جدید و بهبود یافته قرار میگیرد؛ یک لایه اسفنجی بین آنها فشرده شده است.
مواد رابط حرارتی در اشکال مختلفی میآیند. در این مورد، یک رابط سازگار شکاف را پر میکند و به انتقال یکنواخت حرارت از A20 Pro کمک میکند.
۱۰× ۲۰× ۴۰× سطح یک سیارهٔ بیگانه … منظورم TIM (ماده رابط حرارتی) A20 است، در بزرگنماییهای ۱۰×، ۲۰× و ۴۰×. ما دقیقاً نمیدانیم این ماده چیست. اگر دانشمند مواد هستید و حدسی دارید، میتوانید به press@ifixit.com ایمیل بزنید.
محفظه بخار سپس این حرارت را بر سطح بسیار بزرگتری پخش میکند. داخل یک محفظهٔ بسته، مایع کاری در نزدیکی ناحیهٔ گرم تبخیر میشود. بخار به سطوح سردتر میرود و متراکم میشود، حرارت را آزاد میکند. یک فیلتر موضعی مایع را با کشش مویرگی برمیگرداند تا برای دور دیگر آماده شود.
این سال، محفظه بخار بهطور گستردهای در بدن گوشی گسترش یافته و اپل گفته سطح آن سه برابر بزرگتر است. محفظهٔ بخار قوی بههمراه بدنهٔ تمامفلزی آلومینیومی خنککنندهٔ بسیار چشمگیری را میسازند.
iPhone 18 Pro – محفظه بخار / سینی باتری (چپ) ، iPhone Pro Max (راست).
جابجایی SoC به بیرون برد منطق، گوشی را «خیار»ی خنکتر میکند. اما پیامد تعمیراتی هم دارد: حافظه NAND اکنون داخل ترکیب برد منطق قرار دارد. جراحی دقیق که برای دسترسی به این چیپها لازم است، مستلزم جداسازی لایههای برد، افزودن حرارت، کار بیشتر و خطر آسیب به قطعات پیش از رفع اشکال اصلی است.
این تمایز برای بازیابی دادهها نیز مهم است. متخصصان بازیابی داده معمولاً یک برد منطق خوردهشده را تا حد امکان تعمیر میکنند تا بتوانند راهاندازی و پشتیبانگیری کنند. چون حفاظت دادههای آیفون بهصورت رمزنگاریشده است، نمیتوانند بهسادگی NAND را جابهجا کنند. کارهای بازیابی که نیاز به دسترسی به NAND اصلی دارند، اکنون پیچیدهتر شدهاند.
iPhone 18 Pro – برد منطق (چپ) ، Pro Max (راست).
جالب است که تمام نسخههای ۱۸ Pro و Pro Max چیپهای C2 ساختهشده توسط اپل دارند، بهجز مدل آمریکایی Pro Max که هنوز از چیپ موبایل Qualcomm مصرفپذیرتر استفاده میکند. سؤال این است که چرا اپل همچنان از سیلیکون Qualcomm استفاده میکند؟
Pro (چپ) و Pro Max (راست) – بردهای منطق جدانشده و باز شده. شاید این آخرین شور و شوق برای لوگوی Qualcomm روی یک مودم آیفون باشد.
بهوضوح نیازی به آن ندارند. اما چند سال پیش، اپل بهنظر میرسد که یک دعوا با Qualcomm را با توافق استفاده از چیپهایشان در برخی آیفونها تا سال ۲۰۲۶ حل کرده است. چون چیپ Qualcomm کمی مصرفپذیرتر از C2 است، منطقی است که فقط در مدل US‑spec Pro Max که بزرگترین باتری در این سری را دارد (بهدلیل eSIM)، استفاده شود. کاربران نهایی احتمالاً هیچ تفاوتی حس نخواهند کرد و این احتمالاً آخرین دستگاه اپل خواهد بود که از چیپ Qualcomm استفاده میکند.
iPhone 18 Pro – باتری (چپ) ، Pro Max (راست).
Face ID زیر صفحه نمایش
دوربین مادونقرمز بهزیر صفحه، به سمت گوشهٔ بالا‑چپ حرکت کرده است. دوربین سلفی و پروژکتور نقطهای مادود قرمز در سوراخ مرکزی میمانند. جابهجایی یک جزء، فضایی را برای Dynamic Island کمتر میکند.
با چشم عادی، این نقطه فقط بهصورت یک دایرهٔ ضعیف پیکسل دیده میشود، کمی سمت چپ زمان در بالای صفحه.
در واقعیت کمتر از این قابل مشاهده است. ما تا وقتی که عکس آن را بگیریم، آن را عجیبه کردیم.
در میکروسکوپ، تفاوت واضحتر میشود.
با بزرگنمایی بیشتر، حقه آشکار میشود. بالای دوربین مادونقرمز، هر ردیف دیگر پیکسل نمایشگر گم شده است. الگوی پیکسلها در لبه تغییر میکند و باز کردن این حفره به چشم عادی کمتر چشمگیر میشود تا تحت بزرگنمایی.
بالای دوربین مادونقرمز، شکافهای الگوی پیکسلهای صفحه راهی برای عبور نور میسازند. الگوی متراکمتر به سمت راست بازمیگردد.
این همان روشی است که سامسونگ دوربین را زیر صفحهٔ Z Fold4، 5 و 6 مخفی کرد؛ اما تصویرها توسط شبکه پیکسلها در بالا مشوه میشد، مشکلی که سعی کردند با بازسازی تصویر توسط هوش مصنوعی حل کنند.
اپل دوربین مادونقرمز را از این مانع نوری عبور داد در حالی که دید دوربین سلفی را واضح نگه داشت. Face ID هنوز به سیگنال قابل استفادهای نیاز دارد، اما مجبور نیست عکسی تمام‑رنگ برای حفظ کردن ارائه دهد.
۱۰× ۲۰× ۴۰× ۴۰×
در زیر OLED، فیلتر عبور مادونقرمز بهنظر میرسد. لبهٔ آن زیر میکروسکوپ اثر خورشیدگرفتگی جذابی ایجاد میکند که برای شما بهصورت پسزمینههای زیبایی تبدیل کردیم.
آرایهٔ دوربین جلو بهصورت جداشده و بدون پیچ یا چسب بالا میآید. پس از مبارزه با صفحه، این خبر خوبی است.
پورت USB‑C نیز کمتر مورد تشویق قرار میگیرد. کابل فلکس طولانی آن در سمت گوشی تا برد منطق میدود و با پیچها، چسب و قطعات دیگر مسیرش مسدود میشود. پورت یک قطعهٔ جداگانه است اما خروج آن همچنان کار دشواری است. اپل در iPhone 16 Pro ترتیب دسترسی به پورت را بهتر کرده بود؛ ما به شدت آن را دلتنگ میشویم.
در زیر اینجا در حالت جا به جا میتوانید آن را ببینید، بهدستآمدن از اسکنر CT Lumafield Neptune:
۷ از ۱۰ امتیاز تعمیرپذیری، با کارهای نیمهتمام
این همه از نظر تعمیرپذیری چهطور میشود؟
سینی باتری و ماژولهای دوربین قابل جداسازی اعتبار واقعی میگیرند. همینطور پشتیبانی تعمیرات اپل، هرچند Repair Assistant هنوز کالیبریشن قطعات جایگزین را به اتمام نرسانده است. چکهای موجودی قطعات و تطبیق نرمافزاری هنوز در جریان هستند.
در حال حاضر، هم iPhone 18 Pro و هم iPhone 18 Pro Max امتیاز موقت ۷/۱۰ برای تعمیرپذیری دریافت میکنند.
این امتیازها به این دلیل کاهش مییابد که تقریباً تمام تعمیرات از طریق صفحه انجام میشود؛ این کار زمان تعمیر را افزایش میدهد و خطر آسیب به صفحه را بالا میبرد. اما شکسته شدن قاب نمایش ما هنوز مستقیماً این امتیاز را پایین نیامده؛ چون هنوز نمیدانیم علت شکستها چیست، چقدر رایجاند و آیا قابل تکرارند یا نه. اینها بزرگترین سؤالهای بدون پاسخ ما دربارهٔ تعمیر هستند.
اگر یکی از این گوشیها را باز کنید، بگویید چارچوب نمایش چگونه زنده مانده است. باتری پیچدار ارزش جشن گرفتن دارد، اما دوست داریم به آن دست یابیم بدون اینکه صفحهٔ اطراف آن را فدا کنیم.
دیدگاهتان را بنویسید