iPhone 18 Pro دارای یک مردمک مکانیکی کوچک است که غیرقابل مقاومت میباشد. مجموعهای از قطعات متحرک بهانهای مناسب برای قرار دادن دوربین نوپای ما زیر میکروسکوپ میشود.
ما برای این که قاب پلاستیکی صفحه نمایش در سهتا از چهار گوشی که باز کردیم، پاره شود، آمادگی نداشتیم. بعداً در این باره بیشتر توضیح میدهیم.
چیزهای زیادی برای تحسین در داخل iPhone 18 Pro و Pro Max وجود دارد؛ از دیافراگم متغیر پیچیده گرفته تا سینی باتری پیچدار و سیستم خنککننده بسیار بزرگتر. همچنین برخی تعادلهای نامطلوب در تعمیر وجود دارد. دوربین بهروز شده امسال نقطهٔ خوبی برای شروع است: این مکانیزم جدید چه چیزی به شما میفروشد و اگر یک تیغهٔ ریز گیر کند، تعمیرات چقدر دشوار و گران خواهد بود؟
خوشآمدید به آزمایشگاه تعمیر Aperture Science
اپل در کلید سخنرانی با تم هالیوودی خود به توانمندیهای دوربین اصلی بسیار تاکید کرد؛ این کلید سخنرانی کاملاً با iPhone 18 Pro ضبط شده بود.
آیا دیافراگم متغیر ارزش ارتقاء دارد؟ بعید به نظر میرسد. اگر واقعاً به دیافراگم متغیر اهمیت میدهید، احتملاً قبلاً یک دوربین حرفهای، غیر هوشمند دارید که کار را بهتر انجام میدهد. اگر در حال فکر به ارتقاء از مدلهای اخیر دیگر iPhone هستید، تفاوتهای کیفیت تصویر آنقدر کم است که اکثر افراد شاید متوجه نشوند. ما هر سال این را میگوییم و امسال بهخصوص صادقانهتر است: از ارتقاء صرفنظر کنید. پایدارترین گوشی همان گوشیای است که هماکنون در جیب شماست.
با این حال، وقتی شنیدیم که iPhone 18 Pro و Pro Max دوربین اصلی با لنز دیافراگم متغیر دارند، ابزارهای دستکاری ما شروع به رقصیدن کردند.
به محض این که توانستیم، گوشی را باز کردیم، دوربین اصلی را بیرون کشیدیم و با حرارت و لیور (و باز هم حرارت و لیور) تا زمانی که درپوش لنز پاپ شد و تیغههای ریز دیافراگم در تمام اتاق جداسازی پرواز کردند. این هم هست: اولین چشم چشمکزن iPhone.
شش تیغهٔ ریز دیافراگم، یک کار مجدد مونتاژ که ترجیح میدهیم از آن دور بمانیم.
همانطور که میدانید، دیافراگم متغیر چیز تازهای نیست. این ویژگی برای تقریباً تمام سیستمهای اپتیکالی که بزرگتر از دوربینهای گوشی هوشمند هستند، عادی است. دو نفر به نامهای هریسون و شنیتزر در سال ۱۸۵۸ یک دیافراگم عکاسی با لبههای همپوشانی ثبت اختراع کردند، همان سالی که جان مِیسون شیشههای مخزنهای خانهٔ مادربزرگتان را ثبت اختراع کرد. این حتی اولین دیافراگم متغیر در یک گوشی هوشمند هم نیست: نوکیا در مدل N86 در سال ۲۰۰۹ این کار را انجام داد، ما این را در Samsung Galaxy S9 در ۲۰۱۸ دیدیم و در مدلهای جدیدتر هواوی و شیائومی هم ظاهر شده است. اپل کمی دیر به این بازی پیوسته است.
به این معنی است که ما برخی از راههای خراب شدن این مکانیزمها را میدانیم. برخی کاربران Galaxy … . و افرادی که دوربینها را تعمیر میکنند میدانند که … میتواند مشکل ایجاد کند. قوانین کلی این است که هر چه قطعات متحرک بیشتر باشد، ریسک خرابی نیز بیشتر میشود. این به این معنی نیست که iPhone جدید محکوم به شکست است؛ فقط مسیر جایگزینی مهم است.
در سبک خاص اپل، مهندسی هوشمندانه و طراحی مدبرانه به این فضا وارد شدهاند. لنز دیافراگم متغیر جدید یک دستاورد مهندسی دقیق است. باید در این مقیاس باشد. این مکانیزم شش تیغهٔ «پلیمر کامپوزیت» ریز و همپوشانی را در همان فضای دوربین اصلی سال قبل جای میدهد و همهٔ آنها با هم کار میکنند تا نور بیشتری یا کمتری به لنز برسد.
مغناطیسگری حرکت را هدایت میکند. میتوانیم عملگر را با نزدیک کردن یک آهنربا به دیافراگم فعال کنیم: باز و بسته میشود، حتی وقتی سختافزار پشتیبانیکننده حذف شده باشد. شکل و حرکت تیغهها باز شدگی را تقریباً کاملاً دایرهای نگه میدارند، اگرچه نقصهای جزئی میتوانند … . تعداد بیشتر تیغهها یعنی دایرهٔ صافتر. اپل برای این کاربرد شش عدد را انتخاب کرد. هر عدد بیشتر احتمالاً بیش از حد خواهد بود.
این ویدیو چقدر طول میکشد؟ من یک ساعت است که نگاه میکنم.
مقیاس تیغههای دیافراگم فوقالعاده است. هر تیغه به نازکی مو انسانی است، همانطور که در میکروسکوپ Evident DSX2000 ما بهصورت کنار هم دیده میشود.
میتوانید تشخیص دهید کدام یک مو است و کدام یک تیغهٔ پلیمر کامپوزیت دیافراگم؟ (نکته: موهای انسانی لایههای کراتین دارند)
تیغههای دیافراگم خوشههای کوچکی از شکافها و سوراخها دارند که به پینهای مکانیزم رانش میگیرند.
این یک پیچ ۲ میلیمتری است، راستی. نوب کوچکی که لنز را در گوشهٔ پایین‑راست تیغه میپوشاند، کمی بیش از یک میلیمتر طول دارد.
هر شش تیغه باید بدون گیر کردن از کنار یکدیگر عبور کنند. تیغه حول سوراخ دورانی بیرونی میچرخد، روی یک پین در شکاف میانی لغزیده و سپس به شکاف لبهٔ تیغه گیر میکند. این یک ماشین دقیق با فضای بسیار کم برای یک تیغهٔ خمیده یا یک ذرهٔ اشتباهجاگذاری شده است.
پس از آنکه مردمک ما منفجر شد، موفق شدیم یک تیغه را به جای خود برگردانیم تا مکانیزم را بهصورت دستی فعال کنیم.
خب، میتوانید آن را تعمیر کنید؟ تا این لحظه احتمالاً حدس میزنید: تعداد بسیار کمی از علاقهمندان به تعمیر در این سیاره ابزار، تکنیک یا دانش لازم برای جداسازی مکانیزم دیافراگم متغیر به گونهای که دوباره سرهم شود، دارند. تحملها بسیار دقیق است، چسبها چسبندهاند. ما مایل نیستیم بگوییم تعمیر «ناممکن» است، اما این نزدیکترین حالت ممکن است.
به این معنی است که هر گونه آسیب به دوربین اصلی احتمالاً به معنی تعویض کل ماژول خواهد بود که هزینهٔ بالایی دارد. این موضوع سالهاست که صادقانه پذیرفته شده؛ دوربینها به صورت ماژولهایی هستند که برای سرویس توسط کاربر ساخته نشدهاند. دیافراگم متغیر فقط حالتهای بیشتری برای خرابی و هزینهٔ بالاتر مؤلفهها اضافه میکند. اپل هنوز قطعات را عرضه نکرده، اما ماژول دوربین برای iPhone 17 Pro قیمت ۲۴۹ دلار دارد و دیافراگم متغیر این هزینه را افزایش میدهد.
خبر خوب این است: ماژول دوربین ماژولار است و دسترسی نسبتاً آسانی دارد. بهجز شکایات ما دربارهٔ صفحه نمایش (آیا هنوز کنجکاو هستید؟)، خوشحالیم که میتوان یک ماژول دوربین اصلی را در هر دو مدل ۱۸ Pro و Pro Max بدون دردسر عوض کرد.
چرا با کنترل دیافراگم در یک گوشی هوشمند سر و کار داشته باشیم؟
چرا باید در یک گوشی هوشمند به کنترل دیافراگم بپردازیم؟ نه، این یک سؤال ریتوریک نیست. سامسونگ این را امتحان کرد و به دلیل «فایدهٔ عملکردی محدود در سطح دوربینهای هوشمند» آن را کنار گذاشت و ما تقریباً با این دیدگاه موافقیم.
بسیاری از نقد و بررسیکنندگان دربارهٔ ویژگی دیافراگم میگویند که کنترل بیشتر بر عمق میدان، میزان صافی صحنه در جلو و عقب نقطهٔ فوکوس را امکانپذیر میکند. ما مشکوکیم که با یک حسگر ریز و لنز کوتاه، تفاوت دیافراگم تأثیر قابلتوجهی بر تاری پسزمینه نداشته باشد.
حسگر نور iPhone بسیار کوچک است؛ کمی کمتر از نیم اینچ طول قطری، و لنز طول کانونی فقط ۶.۸ میلیمتر دارد.
اپلیکیشن دوربین iPhone 18 Pro و Pro Max چهار تنظیم دیافراگم پیشفرض دارد: ƒ/1.48، ƒ/1.8، ƒ/2.8 و ƒ/4.0، از بازترین تا باریکترین. احتمالاً با برنامههای شخص ثالث نیز بهصورت روان قابل تنظیم خواهد بود.
بازشو ƒ/1.48 بازترین دیافراگم در تاریخ آیفون است و نصف ایستاپ نسبت به ۱۷ Pro بازتر است (اگرچه فقط کمی بازتر از ƒ/1.5 مدل ۱۳ Pro). اما ƒ‑stop نسبتی از طول کانونی به قطر بازشو ظاهری است؛ معیاری مطلق برای اندازهٔ دیافراگم نیست.
در دوربین اصلی iPhone 18 Pro و Pro Max ما دربارهٔ بازشو ۴.۶ میلیمتری در ƒ/1.48 صحبت میکنیم. اگرچه برای یک آیفون بزرگ است، اما در مقایسه با تجهیزات تخصصی عکاسی کوچک است و بزرگترین تاری پسزمینه ممکن به همان نسبت کوچک است. برای مقایسه، وقتی با یک DSLR و لنز ۵۰ میلیمتری عکاسی میکنم، ƒ/1.48 به معنی بازشو ۳۳.۸ میلیمتری است.
در هر دو مورد، باز شدن دیافراگم به ƒ/1.48 یعنی حدود ۷.۳ برابر نور بیشتری بر حسگر میتابد نسبت به ƒ/4.0. با این حال، حتی در بازترین حالت، دیافراگم آیفون هنوز ۲۹.۲ میلیمتر کوچکتر از همان ƒ‑stop در DSLR من است. بهصورت کامل باز، پسزمینهٔ آیفون هنوز نسبتاً شفاف است. شما انتظار بکلهای بزرگ و زیبا را که مردم با «دیافراگم باز» در ذهن دارند، نخواهید داشت.
در ادامه چهار عکسی که با iPhone 18 Pro گرفته شدهاند، بر روی دوربین پیشزمینه متمرکز شدهاند. از دیافراگم کوچکترین شروع میکنیم و به سمت بزرگتر میرویم، از چپ به راست: ƒ/4.0، ƒ/2.8، ƒ/1.8 و ƒ/1.48. تفاوتی هست، بله. اما حتی در بازترین حالت، لوگوی iFixit در پسزمینه و جعبهابزارهای روی دیوار هنوز قابل خواندناند.
ƒ/4.0، شفافترین و کوچکترین دیافراگم.
ƒ/2.8. جعبهابزارهای روی دیوار کمی کمتر واضحاند.
ƒ/1.8، بسیار نزدیک به دیافراگم پیشفرض iPhone 17 Pro. پسزمینه کمی بیشتر تاری دارد.
ƒ/1.48، بازترین دیافراگم. تاری پسزمینه محسوس است، اما این همان نمای بکل با دیافراگم باز و سنگین نیست.
کاهش دیافراگم تصویر را کمی واضحتر میکند. اما به نظر میرسد کنترل دیافراگم متغیر امروز، با اضافهکردن نقاط بسیار ریز خرابی برای سودی کم، ارزش چندانی ندارد. شاید اپل فقط به فکر آینده باشد؟ لنز بزرگتر و حسگر بزرگتر میتواند کنترل دیافراگم را مفیدتر کند. یا شاید فقط یک حقهٔ بازاریابی یا ویژگی جدید برای تجزیه و تحلیل ما باشد (در این صورت، تشکر، جان اپل).
باتری eSIM مدل ۱۸ Pro پس از جداسازی از سینی. سینی پیچ میشود. سل هنوز از چسب الکتریکی رها شده استفاده میکند. ببینید چقدر تمیز این چسب از بین رفت!
تعمیر خوب باتری با ورودی نامناسب
حتی با مکانیزم دوربین جدید و پیچیده، کارگاههای تعمیر کمتر دوربین را تعمیر میکنند نسبت به تعویض باتری.
تعویض باتری باید یک کار روتین باشد و ما ناامید (ولی شگفتزده نیستیم) شدیم که معماری فقطورودی‑پیشین مدل سال قبل به iPhone 18 Pro و Pro Max منتقل شده است. یک پانل شیشهای پشت وجود دارد که بهراحتی باز میشود، اما جزئیات قابل سرویس داخل آن بهجز قلق شارژ بیسیم تعبیهشده در خود پنل وجود ندارد. دسترسی به باتری یعنی باز کردن صفحه نمایش چسبدار، جایی که سهتا از چهار جداسازی ما با مشکل مواجه شد.
این صفحه نمایش کاملاً «همپتیدامپی» شد. دیگر نمیشود کنار هم چسباند.
پانلهای نمایش ما پس از جداسازی زنده ماندند و هنوز کار میکنند. اما فریم پلاستیکی سفید اطراف آنها بهبدتر شد: در سهتا از چهار بار که باز کردیم ترکید یا کشیده شد. این فریم بخشی جداییناپذیر از مجموعه نمایش است. چسب باند احاطهای تازه نمیتواند پلاستیک شکسته را تعمیر کند و نمیتوانیم اعتماد کنیم که فریم آسیبدیده پس از تعمیر صاف و مهروموم شود.
یک گوشی بهصورت کامل و سالم جدا شد و ما جداسازیهای دیگر را نیز بدون این آسیب دیدیم. چهار گوشی برای تعیین نرخ خرابی کافی نیستند. استحکام چسب، حرارت، تکنیک یا تفاوت در پلاستیک میتوانند تأثیر داشته باشند.
این فریم پلاستیکی از مدل ۱۵ Pro وجود دارد. اما در سالهای پیش آنقدر مشکل ایجاد نکرده بود. آیا بهبودهای حرارتی باعث میشود حرارت بیش از حد از شیارها برده شود و چسب نرم نشود؟ صفحهای که بهراحتی جدا شد، ما آن را ۱۵ دقیقه با ۷۰ درجة سلسیوس و سپس ۱۰ دقیقه دیگر با ۷۲ درجة گرم کردیم. این مقدار حرارت زیاد است! استفاده از الکل ایزوپروپیل میتواند جداسازی نمایشگر را سازگارتر کند، ولی برای اطمینان به آزمایشهای بیشتری نیاز داریم.
پس از عبور از مانع صفحه نمایش، خوشحالیم که این گوشیها ویژگی موردعلاقهٔ ما از مدل سال قبل را به ارث بردهاند: سینی باتری فلزی که با پیچها محکم شده است. سینی و باتری را همزمان بردارید و دیگر نیازی به مبارزه با چسب باتری نیست. سیزده پیچ؟ مشکلی نداریم.
سل هنوز به سینی چسبیده است. برای هر کسی که میخواهد این دو را جدا کند، چسب الکتریکی قابل رهایی بهخوبی کار میکند: حدود ۹۰ ثانیه با ۱۲ ولت و FixHub و VoltClip ما، و باتری بهصورت تمیز بلند میشود. تعویض کل مجموعه سینی نیازی به این گام اضافی ندارد.
باتری مدل eSIM iPhone 18 Pro با برچسب 16.76 Wh (4288 mAh)؛ باتری Pro Max 21.751 Wh (5567 mAh) است. مدلهای دارای سیم کارت فیزیکی باتریهای کوچکتری دارند. سینی پیچدار یک امتیاز تعمیر است، صرفنظر از ظرفیت، به شرطی که باز کردن گوشی تبدیل به کار روی صفحه نمایش نگردد. ما از این ریسک ناراحتیم.
خنکسازی بهتر، دسترسی سختتر به حافظه
در حالی که سینی باتری آشناست، چیدمان برد منطقی جدید است. پردازنده A20 Pro به سمت بیرون ساندویچ برد منتقل شده است. مدل A19 Pro سال قبل درون آن قرار داشت و RAM بالای آن توده شده بود. حالا حافظه نیز در کنار پردازنده قرار گرفته و مسیر مستقیمتری از چیپ داغ به سیستم خنککننده ایجاد میکند. اپل این تغییر بستهبندی را بخشی از طراحی حرارتی جدید میداند و طراحی چیپهای سری A را بهنوعی به برابری سری M نزدیک میکند.
زنجیرهٔ حرارتی روی بالای چیپ A20 Pro به آن کمک میکند تا تماس پیوستهای با مجموعه خنککننده داشته باشد.
چیپ دقیقاً روی محفظهٔ بخارساز جدید و بهبود یافته قرار دارد و یک پد اسفنجی بین آنها فشرده شده است.
مادیات رابط حرارتی در اشکال متنوعی وجود دارد. در این مورد، رابط قابل انطباق خلأ را پر میکند و به انتقال یکنواخت حرارت از A20 Pro کمک میکند.
10x 20x 40x سطح یک سیارهٔ فرازمینی … منظورم TIM (مادیات رابط حرارتی) A20 است، در بزرگنماییهای ۱۰×، ۲۰× و ۴۰×. دقیقاً نمیدانیم این ماده چیست. اگر دانشمند مواد هستید و نظری دارید، ایمیل کنید به press@ifixit.com.
حالا محفظهٔ بخارساز این حرارت را بر مساحتی بسیار بزرگ پخش میکند. در داخل یک محفظهٔ مهر و موم، مایع کاری در نزدیکی ناحیهٔ داغ تبخیر میشود. بخار به سطوح سردتر میرود و در آنجا چگال میشود و حرارت را رها میکند. یک فیلتر با عمل کششی مایع را بازمیگرداند تا آمادهٔ یک چرخهٔ دیگر باشد.
محفظهٔ بخارساز امسال در بیشتر بدنهٔ گوشی گسترده شده و اپل مساحت آن را سهبرابر بزرگتر توصیف میکند. محفظهٔ بخارساز پرقدرت به همراه محفظهٔ تمامفولادی هنوز از آلومینیوم، خنکسازی واقعاً چشمگیری ایجاد میکند.
iPhone 18 Pro محفظهٔ بخارساز / سینی باتری در سمت چپ، iPhone Pro Max در سمت راست.
انتقال SoC به بیرون برد منطقی، گوشی را «خیارِ خنک»تر میکند. اما عواقب تعمیر در مکان دیگری از برد وجود دارد: حافظه NAND حالاً داخل ساندویچ برد منطقی قرار دارد. جراحی دقیق برای دسترسی به این چیپها مستلزم جداسازی لایههای برد، افزودن حرارت، کار زیاد و خطر آسیب به چیز دیگری قبل از رسیدگی به خطای اصلی است.
این تمایز برای بازیابی دادهها نیز مهم است. متخصصان بازیابی داده معمولاً سعی میکنند برد خراب را عیبیابی و تعمیر کنند تا بتوانند بوت شوند و پشتیبانگیری کنند. چون حفاظت دادهٔ آیفون به رمزنگاری وابسته است، نمیتوانند بهسادگی NAND را جابهجا کنند. کارهایی که نیاز به دسترسی به NAND اصلی دارند، اکنون پیچیدهتر است.
iPhone 18 Pro برد منطقی در سمت چپ، Max در سمت راست.
جالب است که همهٔ نسخههای 18 Pro و Pro Max دارای چیپهای C2 ساختهشده توسط اپل هستند، بهاستثنای مدل ایالاتمتحد 18 Pro Max که هنوز از یک چیپ موبایل Qualcomm پرمصرف استفاده میکند. سؤال این است که چرا اپل همچنان از سیلیکون Qualcomm استفاده میکند؟
چیپهای Pro (چپ) و Pro Max (راست) بردهای منطقی جدا شده و دکاپ شدهاند. شاید آخرین «هورا» برای لوگوی Qualcomm روی مودم آیفون باشد.
آنها واضحاً به آن نیاز ندارند. اما چند سال پیش، اپل ظاهراً با Qualcomm دعوا را با توافق استفاده از چیپهای آنها در حداقل برخی iPhoneها تا سال ۲۰۲۶ خاتمه داد. چون چیپ Qualcomm کمی پرمصرفتر از C2 است، منطقی است که اپل تنها در مدل US‑spec 18 Pro Max از آن استفاده کند؛ این مدل بهدلیل eSIM بزرگترین باتری را در ردهٔ iPhoneهای امسال دارد. بنابراین کاربران نهایی شاید تفاوتی احساس نکنند و این احتمالاً آخرین دستگاه اپل خواهد بود که از چیپ Qualcomm بهره میبرد.
iPhone 18 Pro باتری در سمت چپ، Pro Max در سمت راست.
Face ID زیر صفحه نمایش
دوربین مادون قرمز به زیر صفحه نمایش جابهجا شده و به گوشهٔ بالای‑چپ سمت چپ نزدیک شده است. دوربین سلفی و پروژکتور نقطهٔ مادون قرمز در همان سوراخ مرکزی میمانند. جابهجایی یک مؤلفه، فضای کمتر برای مخفیکردن Dynamic Island بهدست میدهد.
بهطور طبیعی، این نقطه تقریباً بهصورت یک دایرهٔ کمنور از پیکسلها قابل مشاهده است، کمی سمت چپ زمان در بالای صفحه.
در زندگی واقعی حتی کمتر قابل رؤیت است. ما فقط عکاسی کردیم تا ظاهرش عجیبه شد.
زیر میکروسکوپ، فرق واضحتر میشود.
بهمحض بزرگنمایی بیشتر، حقه آشکار میشود. بالای دوربین مادون قرمز، هر ردیف دیگر پیکسل نمایش موجود نیست. الگوی پیکسلها در لبه تغییر میکند و بازشو را برای چشم عادی کمتر آشکار میکند نسبت به بزرگنمایی.
بالای دوربین مادون قرمز، فواصل در الگوی پیکسلهای صفحه نمایش نوری را عبور میدهد. الگوی چگالتر به سمت راست برمیگردد.
این همانگونه است که سامسونگ دوربین را در زیر صفحه نمایش Z Fold4، 5 و 6 پنهان کرد؛ اما تصاویر توسط شبکهٔ پیکسلها مخدوش میشد، مشکلی که آنها سعی داشتند با بازسازی تصویری هوش مصنوعی حل کنند.
اپل توانست دوربین مادون قرمز را از این مانع نوری عبور دهد در حالی که دید دوربین سلفی واضح میماند. Face ID هنوز به سیگنال قابلاستفادهای نیاز دارد، اما نیازی به تولید یک عکس رنگی کامل که میخواهید نگه دارید، ندارد.
10x 20x 40x 40x
در زیر OLED، چیزی شبیه فیلتر عبور مادون قرمز میبینیم. لبهٔ آن زیر میکروسکوپ یک اثر خورشیدی شگفتانگیز تولید میکند که ما بهصورت پسزمینههای زیبا برای شما تبدیل کردهایم.
آرایهٔ دوربین جلویی خود بهصورت جداگانه بدون پیچ یا چسب جدا میشود. پس از مبارزه با صفحه نمایش، این خبر خوبی است.
پورت USB‑C نیز کمتر تحسین میشود. فلیک طولانی آن در کنار گوشی تا برد منطقی میگذرد و با پیچها، چسب و مؤلفههای دیگر مسدود شده است. پورت یک قطعه جداگانه است، اما خارج کردن آن هنوز کار دشواری است. اپل در iPhone 16 Pro پیکربندی دسترسیپذیرتری به پورت داد؛ ما این را زیاد دلم میخواد.
با اسکنر CT Lumafield Neptune آن را در موقعیت اصلی مشاهده کنید:
۷ از ۱۰ امتیاز تعمیرپذیری، با کارهای نیمهتمام
در مجموع، وضعیت تعمیرپذیری به چهصورت است؟
سینی باتری و ماژولهای دوربین قابل جداسازی امتیاز واقعی میگیرند. همینطور حمایت اپل از تعمیر، اگرچه دستیار تعمیر (Repair Assistant) هنوز برای کالیبره کردن قطعات جایگزین پشتیبانیشده در حال تکمیل است. بررسی در دسترس بودن قطعات و سازگاری نرمافزاری همچنان ادامه دارد.
در حال حاضر، هر دو iPhone 18 Pro و iPhone 18 Pro Max امتیاز موقت ۷/۱۰ را برای تعمیرپذیری دریافت کردهاند.
امتیاز بهدلیل این که تقریباً تمام تعمیرات از طریق صفحه نمایش میگذرد، که زمان تعمیر را طولانی میکند و خطر آسیب به صفحه را افزایش میدهد، کاهش یافته است. اما چون هنوز نمیدانیم چه چیزی باعث شکست فریمهای نمایش شده است، چه میزان شیوع دارد و قابل تکرار است یا نه، این امر هنوز بهطور کامل امتیاز را تحت تأثیر قرار نداده است. اینها بزرگترین سؤال بیپاسخ ما در زمینه تعمیر هستند.
اگر یکی از این گوشیها را باز کردید، بگویید فریم نمایش چه اتفاقی افتاد. یک باتری پیچدار ارزش جشن دارد، اما ما میخواهیم بدون فدا کردن صفحه نمایش به آن دست پیدا کنیم.
و در مورد فریمها، منتظر بمانید… ما جدول جداسازی را گرم نگه میداریم.
دیدگاهتان را بنویسید