iPhone 18 Pro دارای یک مردمک مکانیکی کوچک است که جذابیتی غیرقابل مقاومت دارد. تعداد زیادی قطعههای متحرک بهانهای مناسب برای قرار دادن دوربین نوینمان زیر میکروسکوپ فراهم میکنند.
ما انتظار نداشتیم که قاب پلاستیکی صفحه نمایش در سهتا از چهار گوشی که باز کردیم، از هم پاشیده شود. بعداً در این مورد بیشتر میگوییم.
دلیلهای زیادی برای تحسین داخل iPhone 18 Pro و Pro Max وجود دارد؛ از دیافراگم متغیر پیچیده تا سینی باتری پیچدار و سیستم خنککننده بسیار بزرگتر. همچنین برخی معاوضههای ناراحتکننده در تعمیر وجود دارد. مکانیزم جدید دوربین امسال نقطه شروع خوبی است: این مکانیزم جدید چه به شما میدهد و اگر یک لِرِ ریز گیر کند، تعمیر آن چقدر دشوار و گران خواهد بود؟
به آزمایشگاه تعمیرات Aperture Science خوش آمدید
در سخنرانی کلیدی با تم هالیوودی، اپل به توانمندیهای دوربین اصلی خود در یک ویدیو که کاملاً با iPhone 18 Pro ضبط شده، بهگونهای تاکید کرد.
آیا دیافراگم متغیر ارزش ارتقا دارد؟ بعید به نظر میرسد. اگر واقعاً به دیافراگم متغیر اهمیت میدهید، احتمالاً قبلاً یک دوربین واقعی، غیرهوشمند دارید که این کار را بهتر انجام میدهد. اگر در فکر ارتقا از یک iPhone مدل اخیر دیگر هستید، تفاوتهای کیفیت عکسی بهدرجةی است که اکثر افراد شاید متوجه نشوند. ما این را هر سال میگوییم و امسال بهویژه صادقانه است: ارتقا را نادیده بگیرید. پایدارترین تلفن همان است که در جیبتان است.
با این حال، وقتی شنیدیم iPhone 18 Pro و Pro Max دوربین اصلی با لنز دیافراگم متغیر دارند، ابزارهای بازکردنمان شروع به رقصیدن کردند.
به محض امکان، گوشی را باز کردیم، دوربین اصلی را بیرون کشیدیم و با گرما دادن و بالا آوردن (و دوباره گرما دادن و بالا آوردن) تا پوشش عدسی پُر شد و پرههای دیافراگم کوچک به سراسر اتاق جداسازی پرتاب شدند. این همون است: چشم اولین بار که iPhone میخندد.
شش پره دیافراگم ریز، یک کار دوبارهکوبی که بهتر است از آن دوری کنیم.
البته دیافراگم متغیر چیز جدیدی نیست. اینقدر برای تقریباً تمام سیستمهای نوری بزرگتر از دوربینهای هوشمند رایج است. دو نفر به نامهای هریسون و شنیتر در سال ۱۸۵۸ دیافراگم تصویری با پرههای همپوشانی اختراع کردند؛ همان سالی که جان میسون شیشههای مخزن عسلجندهای مادربزرگ شما را ثبت اختراع کرد. حتی اولین دیافراگم متغیر در یک گوشی هوشمند هم نه؛ نوکیا این کار را در N86 در سال ۲۰۰۹ انجام داد، ما آن را در Galaxy S9 سامسونگ در ۲۰۱۸ دیدیم، و در مدلهای جدیدهای از هوآوی و شیائومی هم ظاهر شده است. اپل کمی دیر به این بازی پیوست.
به این معنی است که ما قبلاً برخی از اشکالات این مکانیزمها را میدانیم. برخی کاربران Galaxy تجربهٔ عیبی داشتهاند. و کسانی که دوربینها را تعمیر میکنند، میدانند چه مشکلی میتواند پیش بیاید. بهعنوان یک قاعده کلی، هرچه قطعات متحرک بیشتر باشد، خطر خرابی نیز بیشتر میشود. این به این معنا نیست که iPhone جدید محکوم است؛ تنها اینکه مسیر تعویض مهم است.
در سبک واقعی اپل، مهندسی هوشمند و طراحی معقولانه به این فضا وارد شدهاند. لنز دیافراگم متغیر جدید دستاوردی از مهندسی دقیق است. باید در این مقیاس باشد. این مکانیزم شش پرهٔ شبیه برگ «پلیمری ترکیبی» ریز همپوشانی را در همان فضای دوربین اصلی سال گذشته میگنجاند، همهٔ آنها برای عبور دادن نور بیشتر یا کمتر به لنز همکاری میکنند.
مغناطیس حرکت پرهها را هدایت میکند. میتوانیم عملکرد را با نزدیک کردن یک مغناطیس به دیافراگم فعال کنیم: باز و بسته میشود حتی اگر سختافزارهای حمایتی جدا شوند. شکل و حرکت پرهها باز را تقریباً کاملاً گرد نگه میدارد، اگرچه نواقص جزئی میتوانند … پرههای بیشتر یعنی دایرهٔ هموارتر. اپل برای این کاربرد شش عدد را انتخاب کرد؛ بیشتر از آن احتمالاً اضافه خواهد بود.
این ویدیو چهقدری طول میکشد؟ من یک ساعت مشاهدهاش کردهام.
مقیاس پرههای دیافراگم خندهدار است. هر پره به نازکی موهای انسان است؛ این را میتوانید در میکروسکوپ Evident DSX2000 بهجنبش ببینید.
میتوانید تشخیص دهید کدامیک مو است و کدامیک پرهٔ ترکیبی پلیمری؟ (نکته: مو دارای لایههای کراتین است)
پرههای دیافراگم خوشههای کوچکی از شکافها و سوراخها دارند که پینهای مکانیزم رانندگی را درگیر میکنند.
همانطور که گفتیم، این یک پیچ ۲ میلیمتری است. نیوب پوششدار لنز در پایین‑راست پره فقط کمی بیش از یک میلیمتر طول دارد.
تمام شش پره باید بدون گیر کردن از کنار یکدیگر عبور کنند. پره حول آن سوراخ گرد بیرونی میچرخد، در اسلات وسط یک پین را میلغزد و سپس دوباره به شکاف لبه پره میرسد. این یک ماشینآلات دقیق با فضای بسیار کمی برای پرهٔ خمیده یا ذرهٔ جایگیری نادرست است.
پس از این که عنبیهمان منفجر شد، توانستیم یک پره را به جایش برگردانیم و مکانیزم را بهصورت دستی فعال کنیم.
خب، اما میتوانید آن را تعمیر کنید؟ در این مرحله شاید بتوانید حدس بزنید: تعداد بسیار کمی از علاقهمندان به تعمیر در این سیاره ابزار، تکنیک یا دانش لازم برای جداسازی مکانیزم دیافراگم متغیر بهگونهای که بتواند دوباره مونتاژ شود، دارند. تحملها تنگ هستند، چسبها چسبناکاند. ما کمحرفی نمیکنیم که تعمیر «غیرممکن» است، اما این نزدیکترین حالت ممکن است.
به این معناست که هر آسیبی به دوربین اصلیتان احتمالاً به معنی تعویض کل مجموعه است که هزینهٔ بالایی خواهد داشت. این مسأله از مدتها پیش صادق بوده؛ ما انتظار داریم و میپذیریم که دوربینها بهصورت مجموعههای غیرقابل سرویسکاری برای کاربر عرضه میشوند. دیافراگم متغیر فقط حالتهای احتمالی خراب شدن بیشتری و هزینهٔ بالاتر قطعات اضافه میکند. اپل هنوز قطعات را منتشر نکرده، اما مجموعهٔ دوربین برای iPhone 17 Pro قیمت ۲۴۹ دلار دارد و دیافراگم متغیر فقط این هزینه را افزایش میدهد.
خبر خوب این است: مجموعهٔ دوربین مدولار است و دسترسی نسبتاً آسانی دارد. بهجز شکایاتمان دربارهٔ صفحه نمایش (آیا مشتاقید؟)، خوشحالیم که میتوانیم بهراحتی ماژول دوربین اصلی را در هر دو iPhone 18 Pro و Pro Max تعویض کنیم.
چرا کنترل دیافراگم را بر روی یک گوشی هوشمند داشته باشیم؟
چرا اصلاً باید بر روی یک گوشی هوشمند دیافراگم را کنترل کنیم؟ نه، این سؤال ریتوریکی نیست. سامسونگ این کار را امتحان کرد و به «مزایای عملکردی محدود در سطح دوربینهای گوشی هوشمند» بهدلیل آن کنار گذاشت و ما تقریباً با او موافقیم.
بسیاری از بررسیکنندگان در مورد ویژگی دیافراگم میگویند که این امکان کنترل بیشتری بر عمق میدان، یعنی میزان صافی صحنه در جلو و پشت نقطه فوکوس، میدهد. ما نسبت به اینکه با یک حسگر ریز و لنز کوتاه، تغییر دیافراگم تفاوت قابلتوجهی در تBlur پسزمینه ایجاد کند، تردید داریم.
حسگر نور iPhone بسیار کوچک است؛ کمتر از نیم اینچ قطری و لنز دارای فاصله کانونی تنها ۶٫۸ مم است.
برنامهٔ دوربین iPhone 18 Pro و Pro Max چهار تنظیمات پیشفرض دیافراگم دارد: ƒ/1.48، ƒ/1.8، ƒ/2.8 و ƒ/4.0، از بازترین تا باریکترین. احتمالاً با برنامههای شخص ثالث نیز بهصورت مداوم قابل تنظیم خواهد بود.
باز شدن به ƒ/1.48 بزرگترین دیافراگم در تاریخ دوربین iPhone است و نصف یک Stop نسبت به 17 Pro بازتر است (اگرچه فقط کمی نسبت به ƒ/1.5 در iPhone 13 Pro بازتر است). اما مقدار f‑stop نسبت طول کانونی به قطر بازوی ظاهری است؛ این یک معیار مطلق برای اندازهٔ دیافراگم نیست.
در دوربین اصلی iPhone 18 Pro و Pro Max ما دربارهٔ یک بازهٔ ۴٫۶ مم در ƒ/1.48 صحبت میکنیم. اگرچه برای یک iPhone بزرگ است، در مقایسه با تجهیزات عکاسی اختصاصی کوچک است و بزرگترین تاری پسزمینه ممکن نیز به همین نسبت کوچک است. وقتی با دوربین DSLR و یک لنز ۵۰ مم عکاسی میکنم، برای مقایسه، ƒ/1.48 به معنای بازهٔ ۳۳٫۸ مم است.
در هر دو حالت باز شدن دیافراگم به ƒ/1.48 یعنی حدود ۷٫۳ برابر نور بیشتر به حسگر میرسد نسبت به ƒ/4.0. با اینحال، در بزرگترین حالت خود، دیافراگم iPhone هنوز ۲۹٫۲ مم کوچکتر از همان f‑stop در DSLR من است. وقتی کاملاً باز است، پسزمینه iPhone نسبتاً شفاف میماند. انتظار ندارید دایرههای زیبا و بزرگ بوکهای که مردم وقتی میگویند «دیافراگم باز» به ذهن میآورند، بگیرید.
در ادامه چهار عکسی که با iPhone 18 Pro گرفته شدهاند، متمرکز بر دوربین پیشزمینه، نشان داده شدهاند. از کوچکترین دیافراگم به بزرگترین، از چپ به راست: ƒ/4.0، ƒ/2.8، ƒ/1.8 و ƒ/1.48. تفاوتی دارد، بله. ولی حتی در بازترین حالت، لوگوی iFixit در پسزمینه و جعبه ابزارهای روی دیوار هنوز قابل خواندن هستند.
ƒ/4.0، باریکترین و تیزترین دیافراگم. 
ƒ/2.8. جعبه ابزارها کمی کمتوضیحتر هستند. 
ƒ/1.8، تقریباً نزدیک به دیافراگم پیشفرض iPhone 17 Pro. پسزمینه کمی تارتر. ƒ/1.48، بازترین دیافراگم. تاری پسزمینه قابلتوجه است، اما این هنوز ظاهر بوکهٔ گستردهٔ دیافراگم باز نیست.
کاهش دیافراگم تصویر را کمی تیزتر میکند. اما بهنظر میرسد کنترل دیافراگم متغیر امروز بیشتر نقاط شکست ریز زیادی را برای کمترین سود بهوجود میآورد. شاید اپل آیندهنگر باشد؟ لنز بزرگتر و حسگر بزرگتر میتوانند کنترل دیافراگم را مفیدتر کنند. یا شاید فقط یک حقهٔ بازاریابی یا ویژگی جدیدی برای تجزیهوتحلیل ما باشد (در این صورت ،ته، جان اپل).
باتری eSIM مدل 18 Pro پس از جدا شدن از سینیاش. سینی پیچدار است. سلول هنوز از چسب الکتریکی آزاد شونده استفاده میکند. ببینید چسب چقدر تمیز جدا شد!
تعمیر خوب باتری، اما ورودی نامناسب
حتی با مکانیزم دوربین جدید و پیچیده، فروشگاههای تعمیر کمتر به تعمیر دوربین میپردازند نسبت به تعویض باتری.
تعویض باتری باید روتین باشد و ما ناامید (اما نه شگفتزده) شدیم که معماری فقط ورودی جلو همانند مدل سال قبل به iPhone 18 Pro و Pro Max ادامه یافته است. یک پنل شیشهای پشت وجود دارد که بهراحتی باز میشود، اما جز قطعات گیرنده قابلسرویسگذاری داخل آن فقط کویل شارژ بیسیم تعبیهشده در خود پنل است. دسترسی به باتری یعنی باز کردن صفحهنمایش چسبخورده؛ همان جایی که در سه تا از چهار جداسازی ما مشکل پیش آمد.
این صفحهنمایش تماماً «هومپی‑دامپیتی» شد. دیگر نمیشود جمعکرد.
پنلهای نمایشمان پس از جداسازی کار میکردند. قاب پلاستیکی سفید اطراف آنها ضدمصاحبهتر شد: در سه تا از چهار بار باز کردن، ترکید یا از خود کشید. این قاب جزئی جداییناپذیر از مونتاژ نمایش است. چسب حاشیهای تازه نمیتواند پلاستیک شکسته را تعمیر کند و نمیتوانیم به اینکه قاب خراب بهصورت flush نشیند و سپس بهدرستی مهروموم شود، حساب کنیم.
یک گوشی بهطور کامل سالم جدا شد و ما جداسازیهای دیگر را بدون این آسیب دیدهایم. چهار گوشی برای تعیین نرخ شکست کافی نیست. قوت چسب، حرارت، تکنیک یا تفاوت در پلاستیک میتواند مؤثر باشد.
این قاب پلاستیکی از iPhone 15 Pro به بعد وجود دارد. اما در سالهای پیش کمتر مشکل ایجاد میکرد. آیا بهبود حرارتی باعث میشود حرارت بیش از حد از همانجای گرهکشی خارج شود و چسب نرم نشود؟ صفحهای که بهراحتی پاره شد، ما آن را ۱۵ دقیقه با ۷۰ درجهٔ سلسیوس گرم کردیم و سپس ۱۰ دقیقه دیگر با ۷۲ درجه. این مقدار حرارت زیاد است! استفاده از الکل ایزوبوتیل ممکن است جداسازی نمایش را یکنواختتر کند، اما برای اطمینان به تستهای بیشتری نیاز است.
پس از عبور از صفحهنمایش، خوشحالیم که این گوشیها ویژگی موردعلاقهٔ مدل سال قبل را به ارث بردند: سینی باتری فلزی که با پیچ ثابت میشود. سینی و باتری را بهصورت همزمان خارج کنید و دیگر چسب باتری ندارید. سیزده پیچ؟ خوشحال میشویم.
سلول خود هنوز داخل سینی چسبناک است. برای کسی که مصمم به جداسازی دو بخش است، چسب الکتریکی آزاد شونده بهخوبی کار میکند: حدود ۹۰ ثانیه با ۱۲ ولت با FixHub و VoltClip ما، و باتری بهراحتی بلند میشود. تعویض کل سینی نیازی به این قدم اضافه ندارد.
باتری مدل eSIM iPhone 18 Pro با برچسب 16.76 Wh (4288 mAh)؛ مدل Pro Max با 21.751 Wh (5567 mAh). مدلهای فیزیکی SIM باتریهای کوچکتری دارند. سینی پیچدار یک برندهٔ تعمیر است، صرفنظر از ظرفیت، به شرطی که باز کردن گوشی تبدیل به کاری برای صفحه نمایش نشود. ما از این خطر متنفریم.
خنککننده بهتر، دسترسی سختتر به ذخیرهسازی
در حالی که سینی باتری آشناست، چیدمان برد منطقی جدید است. A20 Pro به بیرون برد ساندویچی منتقل شده است. A19 Pro سال پیش داخل برد قرار داشت و RAM بالای آن پشتهشده بود. حالا حافظه کنار پردازنده نیز قرار گرفته، مسیر مستقیمتری از چیپ گرم به سیستم خنککننده فراهم میکند. اپل این تغییر بستهبندی را بخشی از طراحی حرارتی جدید میداند و طراحی چیپ سری A را به نزدیکی سری M میرساند.
زنجیر حرارتی روی چیپ A20 Pro به آن کمک میکند تا تماس مستمر با مونتاژ خنککننده داشته باشد.
چیپ درست در مقابل محفظهٔ بخار جدید قرار دارد و بین آنها یک پد اسفنجی میانتوخته شده است.
مادهٔ رابط حرارتی در اشکال مختلفی میآید. در این مورد، یک رابط انعطافپذیر خلأ را پر میکند و بهطور یکنواخت حرارت را از A20 Pro دفع میکند.
10x 20x 40x سطح یک سیارهٔ فرازمینی … منظورم سطح TIM (مادهٔ رابط حرارتی) A20 است، در 10x، 20x و 40x. ما دقیقاً نمیدانیم این ماده چیست. اگر شما یک دانشمند مواد هستید و حدسی دارید، ایمیل بزنید به press@ifixit.com.
محفظهٔ بخار سپس آن حرارت را بر سطح بزرگتری پخش میکند. داخل محفظهٔ بسته، مایع کاری نزدیک ناحیهٔ گرم تبخیر میشود. بخار به سطوح سردتر میرود و در آنجا متراکم میشود و حرارت را آزاد میکند. ویکی مایع را با اکشن کپیچرخهای بهدست میآورد و برای سفر بعدی آماده میشود.
محفظهٔ امسال بر فضای بزرگتری از بدنهٔ تلفن کشیده میشود و اپل مساحت سطح آن را سه برابر بزرگتر میداند. محفظهٔ بخار سنگین همراه با بدنهٔ یکپارچهٔ آلومینیومی خنککنندگی چشمگیری بههم میپیوندد.
iPhone 18 Pro محفظهٔ بخار / سینی باتری در سمت چپ، Pro Max در سمت راست.
انتقال SoC به بیرون برد منطقی، تلفن را «خیار خنکتر» میکند. اما هزینهٔ تعمیر در نقطهای دیگر برد وجود دارد: حافظه NAND حالا داخل ساندویچ برد منطقی است. جراحی دقیق برای دسترسی به این چیپها نیاز به جداسازی لایههای برد، افزودن حرارت، کار سخت و فرصت برای آسیبدیدگی قبل از رفع خطای اصلی دارد.
این تمایز برای بازیابی داده هم مهم است. متخصصان بازیابی داده معمولاً تا وقتی که بتوانند از برد خراب بووت بگیرند و پشتیبانگیری کنند، برد را تعمیر میکنند. چون حفاظت دادههای iPhone به رمزنگاری وابسته است، نمیتوانند بهسادگی NAND را جابجا کنند. کاری که به دسترسی به NAND اصلی نیاز دارد، اکنون پیچیدهتر شده است.
iPhone 18 Pro برد منطقی در سمت چپ، Max در سمت راست.
جالب است که تمام مدلهای 18 Pro و Pro Max دارای چیپهای C2 ساخته شده توسط اپل هستند، بهجز مدل US Pro Max که هنوز از چیپ موبایل Qualcomm مصرفبر بیشتر استفاده میکند. سؤال این است که چرا اپل هنوز از سیمسیلیکون Qualcomm استفاده میکند؟
پرو (چپ) و پرو مکس (راست) بردهای منطقی جداسازیشده و دیکاپ شده. شاید آخرین جدایی لوگوی Qualcomm از یک مودم iPhone باشد.
آنها واقعاً به این چیپ نیاز ندارند. اما چند سال پیش، اپل بهنظر میرسد با Qualcomm به توافقی رسیده که حداقل تا سال ۲۰۲۶ در برخی iPhoneها از چیپهایشان استفاده کند. چون چیپ Qualcomm کمی پرمصرفتر از C2 است، منطقی است که اپل فقط در نسخهٔ آمریکایی 18 Pro Max از آن استفاده کند؛ این مدل بهدلیل eSIM بزرگترین باتری خط تولید امسال را دارد. پس کاربر نهایی ممکن است تفاوتی حس نکند و این احتمالا آخرین دستگاه اپل خواهد بود که از چیپ Qualcomm استفاده میکند.
iPhone 18 Pro باتری در سمت چپ، Pro Max در سمت راست.
Face ID زیر صفحه نمایش
دوربین زیر قرمز (infrared) به زیر صفحه حرکت کرده و به گوشهٔ بالای‑چپ رفته است. دوربین سلفی و پروژکتور نقاط زیر قرمز همچنان در سوراخ مرکزی قرار دارند. جابهجایی یک عنصر باعث میشود Dynamic Island سختافزاری کمتری برای مخفیسازی داشته باشد.
بهصورت عینی، این نقطه تنها بهصورت یک دایرهٔ تاریک پیکسلها نمایان میشود، درست در سمت چپ زمان در بالای صفحه.
واقعیتر از این در زندگی روزمره قابلمشاهده نیست. ما فقط به عکاسی ادامه دادیم تا وقتی که خیلی عجیب شد.
در زیر میکروسکوپ، تفاوت واضحتر میشود.
با زوم بیشتر، ترفند آشکار میشود. بالای دوربین زیر قرمز، هر ردیف دیگر پیکسل نمایش غایب است. الگو دور صفحه در لبه تغییر میکند و باز شدن را برای چشم عادی کمتر چشمگیر میکند، اما زیر بزرگنمایی واضح است.
بالای دوربین زیر قرمز، فواصل در الگوی پیکسلهای نمایش راهرفتن نور را فراهم میکند. الگوی متراکمتر به سمت راست ادامه مییابد.
این همان روشی است که سامسونگ دوربین را زیر صفحه Z Fold4، 5 و 6 مخفی کرد. اما تصاویر توسط شبکهٔ پیکسلها برهمریخته میشد، مشکلی که سعی کردند با بازسازی تصویر هوش مصنوعی حل کنند.
اپل دوربین زیر قرمز را از این مانع نوری عبور داد در حالیکه دید دوربین سلفی روشن شد. Face ID هنوز به سیگنال قابل استفادهای نیاز دارد، اما نیازی به تولید یک عکس تمامرنگ که بخواهید نگهدارید، ندارد.
10x 20x 40x 40x
در زیر OLED ما همچنین فیلتر عبور زیر قرمز میبینیم. لبهٔ آن زیر میکروسکوپ یک اثر خسوف چشمنوازی میدهد که ما بهعنوان پسزمینهٔ زیبا برای شما تبدیل کردیم.
آرایۀ دوربین جلویرو (selfie) خود بدون پیچ یا چسب جدا میشود و بلند میشود. پس از کشمکش با صفحه، این یکنفس راحتی است.
پورت USB‑C کمتر تحسین میشود. فلکس بلند آن در کنار گوشی تا برد منطقی میرود و پیچها، چسبها و اجزای دیگر مسیر را مسدود میکند. پورت قطعهای جداگانه است، اما بیرون کشیدن آن هنوز کار دشواری است. اپل در iPhone 16 Pro ترتیب دسترسی به پورت بهتری داشت. ما واقعاً دلتنگ آن هستیم.
در همانجا میتوانید آن را نگاه کنید، بهدلیل اسکنر CT Lumafield Neptune ما:
۷ از ۱۰ قابلیت تعمیرپذیری، با کارهای نیمهتمام
این همه از نظر قابلیت تعمیرپذیری چه معنایی دارد؟
سینی باتری و مجموعههای دوربین قابلجدا شدن اعتبار واقعی میگیرند. همینطور پشتیبانی تعمیرات اپل، اگرچه دستیار تعمیر هنوز کالیبراسیون برای قطعات تعویضی پشتیبانیشده را تمام نکرده است. بررسی موجودی قطعات و سازگاری نرمافزاری همچنان ادامه دارد.
در حال حاضر، هر دو iPhone 18 Pro و iPhone 18 Pro Max امتیاز موقت ۷/۱۰ برای قابلیت تعمیرپذیری دریافت کردهاند.
امتیازها بهخاطر اینکه تقریباً تمام تعمیرات از طریق صفحهنمایش عبور میکند، که زمان تعمیر را زیاد میکند و خطر آسیب به صفحه را افزایش میدهد، کاهش مییابد. اما چهار قاب صفحهنمایش خراب ما هنوز این امتیاز را بهصورت مستقیم پایین نیاوردند چون علت شکستها، میزان شیوع و تکرارپذیری آنها را نمیدانیم. اینها بزرگترین سؤالهای بیپاسخ ما درباره تعمیر هستند.
اگر یکی از این گوشیها را باز میکنید، بگویید که قاب صفحهنمایش چهطور دوام میآورد. باتری پیچدار شایستهٔ جشن است، اما دوست داریم به آن دست پیدا کنیم بدون اینکه صفحهنمایش اطراف آن را فدا کنیم.
دیدگاهتان را بنویسید