۲۰۰ مگاپیکسل روی همه دوربین‌ها مسخره به نظر می‌رسد. بعد OPPO Find X10 Pro Max را امتحان کردم.
OPPO به‌سرعت در رتبه‌بندی دوربین گوشی‌های هوشمند من بالا آمده است، به لطف ترکیبی محکم از سخت‌افزار پیشرفته و پردازش دوربین هاسلبلاد. OPPO Find X10 Pro Max امسال دوباره شرط را بالا می‌برد با شمارش سه دوربین ۲۰۰ مگاپیکسلی — نخستین بار در صنعت موبایل. با این حال، Find X10 معمولی نیز چیدمان سه‌دوربینی بسیار توانمند و تقریباً به همان اندازه همه‌کاره دارد که باید به آن هم توجه کنید.
اما اجازه ندهید تعداد بالای مگاپیکسل حواس‌تان را پرت کند؛ Find X10 Pro Max تلاشی برای یک گوشی دوربیندار همه‌جانبه عالی است. مزیت اصلی، هم‌خوانی سنسورهاست که سطوح بسیار مشابهی از دریافت نور، نویز و عملکرد HDR را تضمین می‌کند، صرف‌نظر از اینکه از کدام‌یک از این سه لنز استفاده کنید. در تئوری، دیگر هنگام جابه‌جایی بین قابلیت‌های اولتراواید و زوم، تغییر رنگ یا نویز محسوس‌تری اضافه نمی‌شود و این باعث می‌شود دوربین سه‌گانه بسیار نزدیک‌تر به کارکرد به‌عنوان یک بسته واحد و بدون مصالحه عمل کند.
در همین رابطه، این انتخاب سنسور یعنی Pro Max اوپو از 4K120 و 8K30 در هر سه سنسور پشتیبانی می‌کند، یک پیروزی بزرگ برای فیلم‌سازان تازه‌کار. اگر راه آسانی برای خلاصه کردن این باشد که چرا یک آرایه سه‌دوربینی بزرگ مثل این می‌تواند درخشان باشد، این است که اساساً تضمین می‌کند هیچ حلقه ضعیفی وجود ندارد، چه عقب بکشید و چه تا آخرین حد زوم کنید.
وقتی زمان بررسی کامل برسد، بیشتر درباره مشخصات صحبت خواهیم کرد، اما همین حالا هم بعد از فقط چند هفته با OPPO Find X10 Pro Max چیزهای زیادی برای بررسی دارم. می‌توانید تصاویر با رزولوشن کامل را در این پوشه Google Drive ببینید.
عکس‌های بزرگ‌تر و امکانات بیشتر
OPPO بلافاصله از ۲۰۰ مگاپیکسل داده در هر دوربین استفاده می‌کند و به‌طور پیش‌فرض در هر سه لنز تصاویری ۲۶ مگاپیکسلی ثبت می‌کند. این مشابه تصمیم اپل به ۲۴ مگاپیکسل در سری iPhone 15 است، اما با داده‌های بسیار بیشتری که پشت سنسور قرار دارد و در لنزهای بسیار بیشتری اعمال می‌شود. شایان ذکر است که موتور LUMO اوپو نیز روی تمام این داده‌های تصویربرداری ۱۶ بیتی برای رنگ، بوکه و تنظیم تن/نورپردازی پیش از ترکیب عکس نهایی کار می‌کند، بنابراین آن تعداد بالای مگاپیکسل فقط دور ریخته نمی‌شود. تنها زمانی که آرایه دوربین به‌طور پیش‌فرض به ۱۲ مگاپیکسل برمی‌گردد، برای عکس‌های دوربرد ۱۰ برابر یا بیشتر است که به‌ترتیب از سنسور تله‌فوتو در ۶x و ۱۲x برش می‌خورند. همان‌طور که امیدوارم از دوربین‌های رده‌بالای OPPO انتظار داشته باشید، رنگ‌ها، HDR و جزئیات همه استثنایی هستند و امسال هم تفاوتی ندارد.
از نظر فنی، ۱۲ مگاپیکسل هنوز هم همان اندازه‌ای است که برای چاپ نیاز خواهید داشت، حتی برای یک چاپ بزرگ دیواری با عرض ۲۰ اینچ یا بیشتر. با این حال، حرکت به سمت ۲۶ مگاپیکسل از نظر تئوری یعنی می‌توانید تصاویرتان را حتی بزرگ‌تر کنید و/یا مطمئن شوید کمی واضح‌تر به نظر می‌رسند. همچنین داشتن این داده اضافی برای برش و ویرایش می‌تواند مفید باشد، بدون حجم فایل عظیم یک فایل RAW ۵۰ مگاپیکسلی که با حالت Master اوپو برای هر عکس حدود ۶۰ مگابایت یا بیشتر است. شخصاً مدت طولانی است که از HEIF استفاده می‌کنم (هر تصویر ۲۶ مگاپیکسلی چیزی زیر ۶ مگابایت است نه ۱۱ مگابایت) تا مجموعه عکس روبه‌رشدم را در محدوده هارد NAS نگه دارم، اما می‌توانید از طریق تنظیم کیفیت «استاندارد» اپ دوربین به ۱۲ مگاپیکسل برگردید.
تغییر به ۲۶ مگاپیکسل کمی جزئیات بیشتر ارائه می‌دهد، اما به‌سختی می‌توانید تفاوت را تشخیص دهید مگر اینکه عکس‌ها را برای دیوار چاپ کنید. نگاهی به دیوار دور و بخشی از متن در مقایسه کنار هم در زیر بیندازید. مطمئناً کیفیت دو برابر نیست، اما تفاوت ظریفی در ظریف‌ترین جزئیات و پروفایل نویز وجود دارد که باعث می‌شود عکس‌های ۲۶ مگاپیکسلی زیر بررسی دقیق کمی بهتر به نظر برسند.
جزئیات واقعاً بهبود اصلی این سیستم سه‌گانه ۲۰۰ مگاپیکسلی نیست. مزیت واقعی، یکدستی انکارناپذیر بین دوربین‌هاست که گوشی‌های پرچمدار دیگر اغلب از آن بی‌بهره‌اند. اگرچه دوربین اصلی از نظر فنی ویژگی‌های HDR برتری دارد، هم اولتراواید و هم تله‌فوتو در عکاسی در برابر نور شدید پشت‌سو به‌راحتی عمل می‌کنند. در نور کم هیچ حلقه ضعیفی وجود ندارد و هنگام جابه‌جایی بین لنزها هیچ مشکلی با پروفایل رنگ یا اشباع رنگ ندارید.
با این حال، احساس می‌کنم ۲۰۰ مگاپیکسل روی دوربین اولتراواید تا حدودی هدر می‌رود. اعوجاج لنز و میدان دید گسترده باعث لکه‌شدگی شدید و کم‌فوکوسی در بررسی دقیق می‌شود و جزئیات ریز بسیار کم‌پالایش‌تر از آنچه شمارش خام پیکسل نشان می‌دهد به نظر می‌رسند. در مورد لنزها، هم لنز اولتراواید و هم لنز اصلی هنگام عکاسی به سمت خورشید از بازتاب لنز (lens flare) قابل‌توجهی رنج می‌برند. به‌احتمال قوی، اوپو بهتر بود به آن مشکل رسیدگی می‌کرد تا اینکه مگاپیکسل بیشتری در این دوربین‌ها بچپاند.
عکس‌هایتان را شخصی‌سازی کنید
به‌طور سنتی، Master حالت اصلی برای عکاسان پیشرفته بوده است و هنوز هم گزینه ترجیحی برای تنظیم سرعت شاتر و تنظیمات ISO است. با این حال، فیلترهای جدید LUMO Color Palette اوپو راه عالی‌ای برای تنظیم تصاویرتان حتی از حالت عکاسی پیش‌فرض هستند. به‌عنوان کسی که هنوز عاشق ورق زدن فیلترهای آینه‌ای فوجی‌ام است، این ۱۸ ظاهر داخلی هاسلبلاد فرار از یکنواختی آن ظاهر گوشی هوشمند را آسان‌تر از همیشه می‌کنند.
مربع سفارشی‌سازی مفید در پایین اپ (تصاویر بالا را ببینید) تنظیم بیشتر این پالت‌ها را برای رسیدن به تن و اشباع رنگ عالی برای هر عکس فوق‌العاده ساده می‌کند. تنظیمات Portra Film و NH Film، همراه با نورپردازی نرم ضعیف و اشباع رنگ کمی کمتر، واقعاً عکس‌های عالی و شبیه به دوربین بدون آینه می‌سازند. صادقانه بگویم، احتمالاً می‌توانستم تقریباً همیشه با این تنظیم باز عکاسی کنم، و خوشبختانه OPPO هر بار که اپ را باز می‌کنید آخرین تنظیمات‌تان را حفظ می‌کند. فقط ای کاش گزینه‌ای برای ذخیره و بازیابی پیش‌تنظیم‌های موردعلاقه‌تان وجود داشت، اما می‌توانید آن‌ها را پس از عکاسی ویرایش کنید، بنابراین لازم نیست نگران رسیدن به تنظیم عالی در هر بار باشید.
بدیهی است که فیلترها ویژگی جدیدی در دنیای دوربین نیستند. برندهای مختلف، از جمله OPPO، نسل‌هاست که بسیاری از این گزینه‌های مشابه یا شبیه را داشته‌اند. با این حال، سفارشی‌سازی آسان LUMO، همراه با حالت‌های عکاسی استاندارد و Master، سری Find X10 را به یکی از قدرتمندترین گزینه‌های بازار تاکنون برای مال خود کردن عکس‌هایتان تبدیل می‌کند.
تله‌فوتوی بزرگ هنوز حرف اول را می‌زند
دو سال گذشته تجربه من با دوربین گوشی‌های هوشمند را متحول کرده است، عمدتاً به دلیل روند رو به رشد دوربین‌های تله‌فوتو بزرگ و با رزولوشن بالا. با وجود به‌کارگیری سنسورهای بزرگ‌تر ۲۰۰ مگاپیکسلی در همه مدل‌ها امسال، دوربین تله‌فوتوی Find X10 Pro Max همچنان لنز محبوب من برای عکاسی است. در رتبه‌بندی من، به‌مراتب خوش‌ظاهرترین تصاویر را در میان هر سه دوربین پشتی تولید می‌کند، به لطف بوکه طبیعی و فاصله کانونی عالی برای برش نزدیک. همه‌کاره بودن در پرتره‌ها و زوم کوتاه‌برد، تا عکس‌های دوربرد بدون افت کیفیت در 12.6x، دقیقاً همان چیزی است که از یک دوربین رده‌بالا می‌خواهم.
اگر یک ایراد در مدت عکاسی‌ام با OPPO Find X10 Pro Max تاکنون وجود داشته باشد، قابلیت زوم تلسکوپی هوش مصنوعی (AI Telescope Zoom) گوشی است. هنگام عکاسی با ۳۰x یا بیشتر، گوشی به‌طور پیش‌فرض از هوش مصنوعی برای پر کردن جزئیات ازدست‌رفته استفاده می‌کند. ایده روی کاغذ خوب است، اما واقعیت با کیفیت بقیه بسته هم‌سطح نیست.
اگرچه به اندازه سایر حالت‌های هوش مصنوعی که آزمایش کرده‌ام فاجعه‌بار نیست، قابلیت OPPO بین دو حالت نوسان دارد: یکی آن‌قدر نامحسوس که در نمای کامل تشخیصش سخت است، و دیگری وقتی از نزدیک نگاه می‌کنی کاملاً معلوم است که هوش مصنوعی ساخته است. تلاش‌های نویزگیری بیش از حد تهاجمی‌اند و عمق و دانه‌بندی طبیعی تصاویر را از آن‌ها می‌گیرند. نتیجه شبیه ترکیبی از بافت‌های تخت و تأکیدهای مصنوعی است. فکر نمی‌کنم بسیاری از ما زیاد در ۳۰x یا بیشتر عکس بگیریم، اما اگر این کار را بکنید، احتمالاً من بزرگ‌نمایی هوش مصنوعی را خاموش می‌کردم و هزینه لوازم جانبی تلسکوپی OPPO را می‌پرداختم.
در مجموع، OPPO Find X10 Pro Max در حال تبدیل‌شدن به یک بسته دوربین استثنایی است. از تیتر ۲۰۰ مگاپیکسلی بگذرید؛ واقعاً داریم از گوشی‌ای حرف می‌زنیم که تنوع کاربردش تقریباً بی‌رقیب است. ثبت رنگ، قابلیت‌های HDR و جزئیات، همان‌طور که انتظار دارید، در صدر باقی می‌مانند، اما ارتقای واقعی اینجا داشتن کیفیت و قابلیت‌های مشابه است، چه عکس‌های اولتراواید بگیرید و چه تا فواصل دور زوم کنید. شخصاً هنوز شیفتهٔ داشتن یک دوربین تله‌فوتوی عظیم برای بازی کردن هستم که پرتره‌های استثنایی و بوکهٔ طبیعی‌تر شبیه دوربین‌های بدون آینه را ممکن می‌کند. با این حال، Find X10 Pro Max تنها گوشی‌ای نیست که این قابلیت‌ها را ارائه می‌دهد؛ مدل‌های رده‌بالای دیگر vivo و شیائومی هم در دسترس‌اند.
در همین رابطه، Find X9 Pro سال گذشته از قبل یک بسته دوربین درخشان بود، و Find X10 مقرون‌به‌صرفه‌تر همه آن مشخصات قدرتمند و آخرین قابلیت‌های OPPO را به ارث می‌برد. در حالی که Pro Max ممکن است یکی از بهترین اما گران‌ترین گوشی‌های دوربین‌محور باشد که می‌توان با پول خرید، Find X10 عادی همان است که واقعاً باید زیر نظر گرفت.
دیدگاهتان را بنویسید