قدرتی بیشتر از نیاز شما، اما کمتر از آنچه وعده داده شده بود.
وقتی برای اولین بار در سپتامبر از نزدیک با پردازنده جدید کوالکام یعنی اسنپدراگون ۸ الیت اکستریم نسل ۶ کار کردیم، ویژگی‌های اصلی آن هیجان‌زده‌ام کرد. این تراشه با فرکانس پردازشی که به ۵ گیگاهرتز می‌رسید، حافظه عظیم ۱۶ مگابایتی Oryon Flex Cache و پردازنده گرافیکی نسل بعدی Adreno کوالکام، جهشی بزرگ در عملکرد برای بارهای کاری سنگین مانند شبیه‌سازی و بازی را نوید می‌داد. بنچمارک‌گیری از گوشی مرجع نسل ۶ کوالکام نیز این وعده‌ها را تأیید می‌کرد.
از آن زمان یک هفته است که با گوشی REDMAGIC 12 Pro وقت می‌گذرانم؛ اولین گوشی بازار من که از تراشه جدید کوالکام قدرت می‌گیرد. این گوشی با ۱۶ گیگابایت رم LPDDR5 و سیستم خنک‌کننده فعال قابل‌توجهی که دارد، باید نمایشی جذاب از عملکرد نسل بعدی باشد؛ عملکردی که واقعاً می‌توانید آن را بخرید.
و البته سریع است. در واقع از چیزی که بیشتر کاربران به آن نیاز پیدا می‌کنند سریع‌تر است؛ حتی هنگام اجرای سنگین‌ترین بازی‌های اندرویدی امروز. با این حال، اولین تجربه من با یک گوشی عرضه‌شده در بازار چندان به پای وعده‌های گوشی مرجع کوالکام نمی‌رسد؛ گاهی هم با فاصله‌ای قابل‌توجه.
هل دادن عملکرد تا مرز نهایی
کار را با این آزمایش آغاز کردم که ببینم آیا آن هسته‌های پردازشی Oryon با فرکانس ۵ گیگاهرتز از پس وعده‌شان برمی‌آیند یا نه و برای این کار به بنچمارک محبوب Geekbench 7 رجوع کردم. نتیجه‌ها ترکیبی از خوب و بد بود.
در حالت پیش‌فرض، عملکرد تک‌هسته‌ای گوشی REDMAGIC 12 Pro در مقایسه با گوشی مرجع نسل ۶ کوالکام ۱۸ درصد کندتر است. این شکاف با توجه به اینکه هر دو دستگاه از هسته‌های پردازشی و حداکثر فرکانس‌های یکسانی برخوردارند، شگفت‌انگیز است. عملکرد چندهسته‌ای هم چندان بهتر نیست و با ۱۲ درصد اختلاف از گوشی مرجع کوالکام عقب می‌ماند، اما همین هم نقصی محسوس به شمار می‌رود.
خب، پس ماجرا چیست؟ به احتمال زیاد تنظیم‌سازی سازنده بخشی از پاسخ است. کوالکام احتمالاً دستگاه مرجع خود را برای حداکثر عملکرد در بنچمارک‌ها بهینه کرده است؛ بی‌آنکه دغدغه‌هایی مانند مصرف باتری و پایداری حرارتی، که با عرضه یک گوشی تجاری همراه است، برایش مطرح باشد. با این حال، ردمجیک (REDMAGIC) اصلاً برند محافظه‌کاری در زمینه عملکرد به شمار نمی‌آید و نرم‌افزار Game Space آن حتی به کاربران اجازه می‌دهد عملکرد را به‌صورت اپ‌به‌اپ افزایش دهند.
برای رسیدن به پتانسیل نهایی اسنپدراگون ۸ الیت نسل ۶ باید از بهره‌وری چشم‌بپوشید.
هنوز دقیقاً مطمئن نیستم چرا ردمجیک به‌طور پیش‌فرض عملکرد را بالاتر نمی‌برد، اما تغییر از حالت Balanced به Rise (حالت عملکرد بالا) به کم‌شدن این شکاف کمک می‌کند. البته این کار بهایی هم دارد: گوشی هشدار می‌دهد که این حالت برق به‌مراتب بیشتری مصرف کرده و گرمای بیشتری تولید می‌کند.
حتی با این وجود، ردمجیک باز هم کاملاً به پای دستگاه مرجع کوالکام نمی‌رسد. عملکرد تک‌هسته‌ای همچنان ۳ درصد عقب‌تر است و امتیازهای چندهسته‌ای هم ۶ درصد فاصله دارند. این تفاوت‌ها نسبتاً جزئی‌اند، اما باز هم شایان توجه هستند. نکته کلیدی این است که حتی برندی متمرکز بر بازی مانند ردمجیک نیز رویکرد متعادل‌تری نسبت به عملکرد را بهترین حالت پیش‌فرض برای اسنپدراگون ۸ الیت اکسترم نسل ۶ می‌داند.
اما گیمینگ و گرافیک چه؟ برای محک‌زدن جدیدترین پردازنده گرافیکی آدرونو (Adreno) کوالکام، همان بنچمارک‌های 3DMark Wild Life Extreme و رهگیری پرتو Solar Bay را اجرا کردم که پیش‌تر در ماویی از آن‌ها استفاده کرده بودیم.
گرافیک اصلاً نمی‌تواند هم‌قدم شود
نتایج داستانی مشابه بنچمارک‌های CPU در حالت عملکرد استاندارد روایت می‌کنند. ردمجیک ۱۲ پرو به پای دستگاه مرجع کوالکام نمی‌رسد و در رسترینه‌سازی (rasterisation) سنتی حدود ۱۶ درصد و در آزمون رهگیری پرتو Solar Bay حدود ۸ درصد عقب‌تر است.
هیچ‌یک از این دو شکاف چندان بزرگی ندارد، اما تفاوت عملکرد ۱۰ درصدی یا بیشتر می‌تواند به افت محسوس نرخ فریم منجر شود؛ به‌ویژه زمانی که دما در نشست‌های طولانی گیمینگ بالا می‌رود.
با این حال، برخلاف تست‌های پردازنده، سوییچ به حالت عملکرد بالا در اینجا تفاوت چندانی ایجاد نمی‌کند. Wild Life Extreme همچنان با فاصله‌ای تقریباً دقیقاً ۱۶ درصدی عقب می‌ماند (با احتساب تغییرات جزئی میان هر اجرا). Solar Bay حتی بدتر عمل می‌کند و شکاف به ۱۴ درصد می‌رسد. دمای بالاتر و تراتلینگ حرارتی تهاجمی‌تر می‌تواند عامل این موضوع باشد، چرا که با وجود تلاش‌های متعدد نتوانستم این نمره را بهبود ببخشم.
ردمجیک ۱۲ پرو هر قدر هم تلاش کند، نمی‌تواند به گوشی نمایشی کوالکام برسد.
به بیان دیگر، ردمجیک ۱۲ پرو هر اندازه هم که فشار بیاورد، پیاده‌سازی آن از گرافیک آدرنوی کوالکام نمی‌تواند به اوجی برسد که دستگاه مرجع Maui نشان داده است.
این موضوع نشان می‌دهد که صرفاً تنظیمات عملکردی مقصر این عقب‌ماندگی گرافیکی نیست. محدودیت‌های توان، مدیریت حرارتی یا تفاوت‌های درایور نیز می‌توانند از عوامل مؤثر باشند. با توجه به اینکه ردمجیک در طول این تست‌های فشار به‌طرز استثنایی گرم می‌شود — به‌گونه‌ای که دمای آن در بازه‌های طولانی، هم در داخل و هم در خارج دستگاه، از ۵۰ درجه سانتی‌گراد فراتر می‌رود — به‌سختی می‌توان تصور کرد که گوشی دیگری در بازار بتواند عملکردی به‌مراتب بالاتر را حفظ کند.
به نظر می‌رسد عملکرد گرافیکی ممکن است بزرگ‌ترین ناامیدی این ماجرا باشد. نتایج به‌جای آنکه جهش نسلیِ مورد انتظار را که نمایش‌های اولیه کوالکام نشان می‌داد رقم بزنند، به گوشی‌های سال گذشته نزدیک‌تر هستند تا آنچه امید داشتم.
(فقط) اندکی کوتاه‌تر از انتظارات
C. Scott Brown / Android Authority
ما همیشه دستگاه‌های مرجع سالانه کوالکام را به‌عنوان بهترین نمونه ممکن از آنچه جدیدترین تراشه این شرکت می‌تواند ارائه دهد در نظر می‌گیریم. گوشی‌های موجود در بازار به‌ندرت دقیقاً به این نتایج می‌رسند، زیرا سازندگان باید میان عملکرد از یک سو و عمر باتری، مصرف انرژی و محدودیت‌های حرارتی از سوی دیگر توازن برقرار کنند.
با این حال، از آنچه تاکنون دیده‌ام کمی ناامید شده‌ام. افت عملکرد پردازنده در حالت پیش‌فرض بیشتر از آن است که امیدوار بودم و نتوانستم تنظیمی پیدا کنم که عملکرد گرافیک REDMAGIC 12 Pro را هم‌تراز دستگاه مرجع کوالکوم کند. شکی نیست که این تراشه نسبت به نسل سال گذشته بهبود عملکردی ارائه می‌دهد. اما میزان این پیشرفت در اولین گوشی خرده‌فروشی که در دست من است، آن‌قدرها هم چشمگیر نیست که نمایش‌های اولیه کوالکوم القا می‌کرد.
باید صبر کنیم و ببینیم سایر گوشی‌های مجهز به اسنپدراگون ۸ الیت اکسترم نسل ۶ در هفته‌ها و ماه‌های آینده چگونه عمل می‌کنند. ممکن است بهتر ظاهر شوند، یا اینکه نشان دهند فاصله بین سخت‌افزار مرجع کوالکوم و عملکرد واقعی در گوشی‌های خرده‌فروشی، صرفاً بخشی از ماهیت این تراشه است.
دیدگاهتان را بنویسید