پردازنده‌های نسل جدید، تنسور گوگل را حسابی جا گذاشته‌اند

تراشه سفارشی گوگل اصلاً در حد و اندازه‌های رقبای پرچم‌دارش نیست.

به مرحله پایانی سال ۲۰۲۶ رسیده‌ایم؛ یعنی تقریباً همه بازیگران اصلی حالا نسل بعدی تراشه‌های گوشی هوشمند خود را رونمایی کرده‌اند. البته نه تمامشان. استثنا اکسینوس ۲۷۰۰ سامسونگ است که تا زمان عرضه سری گلکسی S27 معرفی نخواهد شد. با این حال، فرصت کار کردن با گوشی‌های هوشمند پرچم‌داری را داشته‌ام که به جدیدترین فناوری‌های CPU، GPU و هوش مصنوعی موجود در این صنعت مجهزند. پس حالا وقت آن است که آن‌ها را در میدان آزمایش بگذاریم و ببینیم کدام تراشه واقعاً سریع‌ترین است.

در آزمایش امروز، اسنپ‌دراگون 8 Elite Extreme Gen 6 کوالکام قدرت REDMAGIC 12 Pro را تأمین می‌کند، در حالی که تنسور G6 گوگل درون پیکسل 11 Pro XL قرار دارد. فایند X10 Pro Max اوپو با دایمنسیتی 9600 Pro مدیاتک کار می‌کند و جدیدترین تراشه A20 Pro اپل هم آیفون 18 Pro Max را قدرت می‌بخشد. مقایسه‌ای روبه‌رو از مشخصات اصلی این تراشه‌ها را در ادامه گردآوری کرده‌ام.

ty 9600 ProArm Mali-G2 Ultra NX MP12 | Google Tensor G6PowerVR CXTP-48-1536 | Apple A20 Pro۷ هسته‌ای (سفارشی) |
| مشخصات ویژگی‌های GPU | Qualcomm Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6• ردیابی اشعه• هسته‌های ماتریسی هوش مصنوعی• حافظه اختصاصی ۱۸ مگابایتی | MediaTek Dimensity 9600 Pro• ردیابی اشعه• معماری گرافیک عصبی | Google Tensor G6 | Apple A20 Pro• ردیابی اشعه• شتاب‌دهنده‌های عصبی GPU |
| مشخصات NPU / موتور هوش مصنوعی | Qualcomm Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6NPU هگزاگون | MediaTek Dimensity 9600 ProMediaTek NPU 1090 | Google Tensor G6TPU اختصاصی گوگل | Apple A20 Proدو موتور عصبی ۱۶ هسته‌ای |
| مشخصات پشتیبانی از رم و حافظه | Qualcomm Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6LPDDR5X / LPDDR6 | MediaTek Dimensity 9600 ProLPDDR5X / LPDDR6 | Google Tensor G6LPDDR5X

| Apple A20 Pro — LPDDR5X |
| مشخصات: سازگاری حافظهٔ ذخیره‌سازی | Qualcomm Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6 — UFS 5.0 | MediaTek Dimensity 9600 Pro — UFS 5.0 | Google Tensor G6 — UFS | Apple A20 Pro — حافظهٔ NVMe سفارشی |
| مشخصات: فرآیند ساخت / کارخانهٔ تولید | Qualcomm Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6 — ۲ نانومتر (TSMC) | MediaTek Dimensity 9600 Pro — ۲ نانومتر (TSMC) | Google Tensor G6 — ۳ نانومتر (TSMC) | Apple A20 Pro — ۲ نانومتر (TSMC) |

پردازنده‌های سفارشی همچنان صدرنشین جدول‌ها هستند

هسته‌های CPU سفارشی Oryon کوالکام و جدیدترین هسته‌های CPU سفارشی اپل همچنان از طرح‌های آمادهٔ Arm که گوگل و مدیاتک به کار می‌برند، عملکرد بهتری ارائه می‌دهند. این بار اپل است که تاج قهرمانی عملکرد را پس می‌گیرد. اکنون به نسل سوم معماری اصلی Oryon کوالکام رسیده‌ایم و حتی افزایش فرکانس کاری تا ۵ گیگاهرتز هم نتوانسته کمبود تغییرات معماری بنیادی‌تر را جبران کند. جدیدترین هسته‌های C2 Ultra و C2 Premium شرکت Arm عملکرد قابل احترامی از خود نشان می‌دهند، اما هنوز به پیشتازان نرسیده‌اند. در همین حال، استفادهٔ گوگل از معماری قدیمی‌تر C1 Ultra در تراشهٔ Tensor G6 باعث شده این تراشه در فاصله‌ای قابل توجه عقب‌تر بماند.

در سمت اندروید، اسنپ‌دراگون 8 Elite Extreme Gen 6 در عملکرد تک‌هسته‌ای تقریباً ۱۲ درصد سریع‌تر از دایمنسیتی 9600 Pro و ۲۹ درصد سریع‌تر از تنسور G6 گوگل است، طبق نتایج Geekbench 7. این شکاف در بارهای کاری چند‌هسته‌ای به‌طور قابل توجهی بیشتر می‌شود؛ جایی که جدیدترین تراشه کوالکام ۱۴ درصد بالاتر از تراشه مدیاتک و ۵۹ درصد بالاتر از تراشه گوگل امتیاز می‌گیرد.

پردازنده‌های سفارشی اپل دوباره تاج عملکرد را از آن خود می‌کنند.

با این حال، تراشه A20 Pro درون آیفون 18 Pro Max ما یک گام هم فراتر می‌رود و در تست تک‌هسته‌ای ۳۷ درصد و در تست چند‌هسته‌ای کمی کمتر از ۶ درصد بالاتر از ردمجیک 12 Pro مجهز به اسنپ‌دراگون امتیاز می‌گیرد. این تفکیک جالبی است. به این ترتیب، جدیدترین آیفون‌ها در وظایف تک‌نخی مانند باز کردن اپلیکیشن‌ها یا اجرای شبیه‌سازها مزیت قابل توجهی به دست می‌آورند؛ در حالی که تفاوت در بارهای کاری با موازی‌سازی سنگین‌تر به‌مراتب کمتر است.

پس چیدمان رده‌بندی نسل بعدی به طرز عجیبی آشنا به نظر می‌رسد. اپل پس از چند نسل رقابت تنگاتنگ با معماری سفارشی Oryon کوالکام، بار دیگر تاج CPU را بازپس گرفته است. در این میان، گوگل همچنان رویکردی محافظه‌کارانه‌تر نسبت به پردازنده‌های تنسور خود در پیش گرفته و پرچم‌دار جدیدش را با فاصله‌ای از رقبای اصلی‌اش عقب نگه می‌دارد.

عملکرد پایدار گرافیک همچنان یک مشکل باقی است

با نوبت به عملکرد گرافیکی، جدیدترین تراشه کوالکام تقریباً دوباره به صدر جدول امتیازبندی بازمی‌گردد. جدیدترین GPU آدرنو در آزمون Wild Life Extreme با اختلاف ۶ درصد و در آزمون ردیابی اشعه Solar Bay با اختلاف ۸ درصد از GPU پنج‌هسته‌ای A20 Pro جلوتر است. این حاشیه‌ها آن‌قدرها هم بزرگ نیستند، اما همچنان به چند فریم اضافه در جدیدترین و سنگین‌ترین بازی‌های موبایل ترجمه می‌شوند. تراشه Snapdragon 8 Elite Extreme Gen 6 در ردیابی اشعه برتری محسوس‌تری نسبت به Dimensity 9600 Pro دارد و ۲۰ درصد از تراشه مدیاتک امتیاز بیشتری کسب می‌کند. البته در رستری‌سازی سنتی، اپل و مدیاتک عملاً هم‌شانه یکدیگرند که برای اکثریت قاطع بازی‌های موبایل خبر خوبی است.

هر سه تراشه بیش از دو برابر سریع‌تر از Tensor G6 گوگل هستند و همین باعث می‌شود جدیدترین پیکسل بار دیگر انتخابی مشکوک برای گیمرهای جدی موبایل باشد. همچنین شایان ذکر است که تراشه گوگل هنوز از ردیابی اشعه پشتیبانی نمی‌کند، بنابراین امتیازی در Solar Bay برای مقایسه وجود ندارد.

در ادامه، سراغ نتایج تست فشار می‌رویم. البته یک هشدار: این اعداد می‌توانند بسته به سیستم خنک‌کننده گوشی و چیدمان داخلی برد مدار چاپی (PCB) تفاوت زیادی داشته باشند. پس نتایج زیر را با شک و تردید فراوان برداشت کنید.

به عنوان نمونه، REDMAGIC 12 Pro را در نظر بگیرید. این گوشی به سیستم خنک‌کننده مایع و یک فن داخلی مجهز است، هرچند خاموش کردن فن تأثیر معناداری روی نتایج ما ندارد. این گوشی گیمینگ‌محور اجازه می‌دهد دمای داخلی تا ۵۸ درجه سانتی‌گراد بالا برود و همین کمک می‌کند تراشه عملکرد اوج خود را مدت طولانی‌تری حفظ کند. با این حال، این گوشی در نهایت باز هم کار به رقابت سر به سر با iPhone 18 Pro Max می‌کشد.

البته این موضوع بهایی هم دارد: گرما. گوشی مجهز به اسنپدراگن به‌مراتب داغ‌تر از رقبای خود کار می‌کند، تا آنجا که بدنه بیرونی آن نیز به دماهای سوزان مشابهی می‌رسد. سیستم خنک‌کننده به‌وضوح کار خوبی در دفع گرمای تراشه انجام می‌دهد، اما در همان حال باعث می‌شود نگه داشتن گوشی در دست ناخوشایند باشد. گوشی‌های رقیب دقیقاً به همین دلیل معمولاً دما را زیر ۴۰ تا ۴۵ درجه سانتی‌گراد نگه می‌دارند.

به همین دلیل مقایسه مستقیم REDMAGIC با رقبایش کمی دشوار است، اما نتایج همچنان نکته مهمی را روشن می‌کنند. اسنپدراگن 8 Elite Extreme Gen 6 عملکرد اوج شگفت‌انگیزی ارائه می‌دهد، اما با محدودیت‌های دمایی متعارف‌تر، احتمالاً نسبتاً سریع پیشتازی خود را به A20 Pro اپل واگذار می‌کرد. پردازنده گرافیکی اپل نیز عملکرد خود را به‌طرز چشمگیری خوب حفظ می‌کند، بی‌آنکه لازم باشد دما را به چنین حد‌های افراطی‌ای برساند.

اسنپدراگن سریع‌ترین انتخاب گیمرها است، اما برای ادامه دادن به این عملکرد در بلندمدت گرمای شدیدی تولید می‌کند.

مشکل افت عملکرد پایدار در این نسل تنها به کوالکام محدود نمی‌شود. دایمنسیتی 9600 Pro مدیاتک در ابتدا عملکردی هم‌تراز با جدیدترین تراشه اپل ارائه می‌دهد، اما گوشی OPPO من با بالا رفتن دما به‌سختی می‌تواند هم‌پای آن بماند. در نتیجه، Find X10 Pro Max در نشست‌های طولانی و سنگین مقداری عقب می‌ماند. افت عملکرد آن به اندازه Pixel 11 Pro XL گوگل نیست، اما شکاف عملکرد به ۴۵ درصد نزدیک‌تر است تا ۱۴۰ درصد. این کاهش چشمگیری در عقب‌ماندگی است، به‌خصوص برای جلسات طولانی بازی در محیطی با خنک‌کنندگی مناسب.

با این حال، حتی در بدترین سناریوها، هر سه تراشه رقیب همچنان با فاصله‌ای راحت جلوتر از Tensor G6 گوگل قرار دارند. پردازنده گرافیکی نسبتاً متوسط آن برای استفاده روزمره به‌اندازه کافی توانمند است و با بالا رفتن دما هم عملکرد خود را حفظ می‌کند، اما عملکرد اولیه پایین‌ترش عملاً مجال چندانی برای رقابت باقی نمی‌گذارد.

در مجموع، برنده این بخش اپل است. A20 Pro عملکرد گرافیکی چشمگیری ارائه می‌دهد و مهم‌تر از آن، بدون آنکه مجبور شود به حد‌های حرارتی افراطی دیده‌شده در REDMAGIC متوسل شود، آن را حفظ می‌کند.

آیا باید گوشی مجهز به تراشه سریع ۲۰۲۶ بخرید؟

سال ۲۰۲۶ شاید بزرگ‌ترین جهش عملکردی سالانه‌ای را که تاکنون در دنیای موبایل دیده‌ایم به ارمغان نیاورده باشد، اما نمی‌توان انکار کرد که در زمینه قدرت پردازش پرچمداران هنوز هم با فراوانی گزینه‌ها روبه‌رو هستیم. پردازنده A20 Pro اپل و Dimensity 9600 Pro مدیاتک فاصله خود را با سری اسنپدراگون کوالکوم — که زمانی حرف اول را در بازار می‌زد — کم کرده و در برخی موارد حتی از آن پیشی گرفته‌اند؛ در حالی که هر سه، یک‌بار دیگر پروژه تنسور گوگل را با فاصله‌ای قابل توجه پشت سر گذاشته‌اند.

برای گوگل در این سال همه خبرها بد نیست. پردازنده مرکزی تنسور G6 تنها یک نسل از تازه‌ترین رقبا عقب است و عملکرد روزمره‌اش به همان اندازه سریع و چابک به نظر می‌رسد. این تراشه همچنین از قابلیت‌های جدید SME2 پشتیبانی می‌کند که به توان‌رسانی بارهای کاری هوش مصنوعی پیشرفته‌تر کمک می‌کنند. همان‌طور که در نسل‌های پیشین دیده‌ایم، TPU اختصاصی گوگل همچنان پایه و اساس برخی از تجربه‌های بهتر هوش مصنوعی روی دستگاه در این صنعت است.

با این حال، رقیبان گوگل دست روی دست نگذاشته‌اند. هر سه شرکت سرمایه‌گذاری‌های کلانی روی NPUهای اختصاصی انجام داده و شتاب‌دهی ناهمگن هوش مصنوعی را در اجزای پردازشی مختلف تراشه‌های خود بهبود بخشیده‌اند. اپل به‌ویژه به‌سرعت دست به کار شده تا بخشی از شکاف قابلیت‌های هوش مصنوعی‌ای را که پیش‌تر باعث عقب‌ماندن سیلیکونش از رقبا می‌شد، پر کند.

تا چه مدت نرم‌افزار گوگل می‌تواند ضعف سیلیکون غیررقابتی آن را جبران کند؟

اما اگر بحث را برعکس کنیم، دیدن پیشرفت مشابهی از گوگل در حوزه‌هایی که تنسور همیشه در آن‌ها دست‌وپا می‌زد، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. تنسور G6 همچنان از رهگیری پرتو (ری‌تریسینگ) پشتیبانی نمی‌کند؛ قابلیتی که رقیبان چند نسل است ارائه می‌دهند. کوالکوم و مدیاتک در حال حاضر مشغول بررسی بزرگ‌نمایی وضوح و نرخ فریم با کمک هوش مصنوعی هستند؛ فناوری‌هایی که می‌توانند عملکرد و کیفیت بصری بازی‌های موبایلی را به‌طور محسوسی دگرگون کنند. نشانه چندانی وجود ندارد که گوگل برای بستن این شکاف خاص عجله‌ای داشته باشد.

این روزها بحثی قدیمی محسوب می‌شود، اما به‌نظر می‌رسد گوگل راضی است که تنسور ضعیف‌ترین حلقهٔ گوشی پرچمداری باشد که در سایر جنبه‌ها کاملاً رقابتی است. تجربهٔ پیکسل به دلایل زیادی همچنان جذاب است، اما توصیه کردن تنسور صرفاً بابت شایستگی‌های خودش روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. کوالکام، اپل و مدیاتک تعیین می‌کنند که تراشه‌های پریمیوم گوشی هوشمند تا چه حد می‌توانند پیش بروند، در حالی که گوگل هنوز در برخی حوزه‌های کاملاً بنیادی در حال تلاش برای جبران عقب‌ماندگی است. این موضوع لزوماً برای خریداران وفادار پیکسل عامل بازدارنده‌ای نیست، اما با هر نسل جدید، دفاع از این وضعیت برای گوگل به‌طور فزاینده‌ای دشوارتر می‌شود؛ به‌ویژه زمانی که تلاش می‌کند مشتریان تازه را از برندهای رقیب جذب کند.

منبع