باتری‌های بزرگ‌تر عالی به نظر می‌رسند، اما آیا سرعت‌های شارژ کندتر ارزش ظرفیت اضافی را دارند؟
اگر در سال‌های اخیر یک تحول بزرگ و بازی‌ساز در سخت‌افزار گوشی‌های هوشمند وجود داشته باشد، بدون شک پذیرش فناوری باتری سیلیسیم-کربن (Si-C) است. سازندگان با ترکیب سلول‌های سنتی لیتیوم-یونی با سیلیسیم-کربن می‌توانند ظرفیت ذخیره‌سازی باتری را بدون افزایش چندان چشمگیری در اندازه فیزیکی آن به مقدار زیادی بالا ببرند؛ این یعنی عمر مفید طولانی‌تر برای گوشی‌های هوشمند ما.
حتی مقدار اندکی Si-C افزوده‌شده نیز برای ظرفیت باتری‌ها تحول‌آفرین بوده است. پس از حدود یک دهه ماندن سلول‌های لیتیوم-یونی ۵٬۰۰۰ میلی‌آمپرساعت به‌عنوان سقف ظرفیت، به‌سرعت شاهد جهش ظرفیت‌ها به ۷٬۰۰۰، ۸٬۰۰۰ و حتی ۱۰٬۰۰۰ میلی‌آمپرساعت در پیشرفته‌ترین موارد بوده‌ایم.
همان‌طور که انتظار می‌رود، این موضوع به جهش چشمگیری در زمان روشن بودن صفحه‌نمایش منجر شده است. اگرچه در سال‌های گذشته دو روز شاید حداکثر توقع محسوب می‌شد، این باتری‌های بزرگ‌تر به‌راحتی دو روز دوام می‌آورند و با استفاده سبک‌تر اغلب تا روز سوم هم جلو می‌روند. به نظر می‌رسد برای بازگشت به روزگارانی که فقط لازم بود هفته‌ای چند بار یادمان بیاید گوشی‌مان را شارژ کنیم، چندان دور نیستیم.
باتری‌های Si-C دروازه عمر باتری چند روزه را باز می‌کنند، اما به بهایی.
از همین شارژ که گفتیم، این باتری‌های بزرگ‌تر کمی دردسرساز شده‌اند؛ پر شدن آن‌ها نسبتاً کُند است.
البته طبیعی است که انتظار داشته باشیم یک باتری بزرگ‌تر، زمان بیشتری نسبت به باتری کوچک‌تر برای شارژ نیاز داشته باشد. اما من اعداد را بررسی کرده و سنجه‌های توان را چک کرده‌ام و مشخص شده که استفاده از باتری‌های سیلیکون-کربن با یک کندی عمومی در زمان شارژ به ازای هر میلی‌آمپرساعت همزمان بوده است.
سری Find X اوپو مثال خوبی است؛ این شرکت سه نسل پیش به اولین سلول سیلیکون-کربن خود مهاجرت کرد و اکنون در برخی نسخه‌های منطقه‌ای جدیدترین گوشی خود یعنی Find X10 Pro Max، یک باتری عظیم ۸۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی را جای داده است. متأسفانه، این افزایش چشمگیر در ظرفیت باتری باعث شده شارجرهای SuperVOOC در هر دقیقه میلی‌آمپرساعت بسیار کمتری وارد گوشی کنند.
| ظرفیت باتری (mAh) | میانگین توان شارژ | زمان شارژ کامل (دقیقه) | میلی‌آمپرساعت شارژ‌شده در هر دقیقه | |
|---|---|---|---|---|
| اوپو Find X7 Ultra (لیتیوم-یون) | ظرفیت باتری 5000 | میانگین توان شارژ 46.5 وات | زمان شارژ کامل 25 | شارژ در هر دقیقه 200.0 |
| اوپو Find X8 Pro (سیلیکون-کربن) | ظرفیت باتری 5910 | میانگین توان شارژ 28.2 وات | زمان شارژ کامل 51 | شارژ در هر دقیقه 115.9 |
| اوپو Find X9 Ultra (سیلیکون-کربن) | ظرفیت باتری 7050 | میانگین توان شارژ 33.2 وات | زمان شارژ کامل 56 | شارژ در هر دقیقه 125.9 |
| اوپو Find X10 Pro Max (سیلیکون-کربن) | ظرفیت باتری 8000 | میانگین توان شارژ 27.1 وات | زمان شارژ کامل 80 | شارژ در هر دقیقه 100.0 |
همان‌طور که جدول بالا به‌وضوح نشان می‌دهد، مهاجرت به سیلیکون-کربن باتری‌های بسیار بزرگ‌تری به همراه داشته، اما اوپو همچنین به‌طور میانگین در طول چرخه شارژ، تقریباً نصف توان قبلی را وارد سلول‌ها می‌کند که در نتیجه آن، صرف‌نظر از اندازه باتری، سرعت کلی شارژ کندتر شده است. برای روشن‌تر شدن موضوع، زمان شارژ کامل از Find X7 Ultra تا Find X10 Pro Max اکنون ۲۲۰ درصد (۲.۲ برابر) بیشتر شده، در حالی که ظرفیت باتری فقط ۶۰ درصد بزرگ‌تر شده است.
این پدیده تنها به OPPO محدود نمی‌شود؛ گوشی REDMAGIC 12 Pro از اواخر ۲۰۲۶ (با باتری ۸٬۴۰۰ میلی‌آمپرساعتی)، vivo X500 Pro Max (با باتری ۷٬۸۰۰ میلی‌آمپرساعتی) و Redmi Note 17 Pro Max (با باتری ۱۰٬۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی) همگی ۷۵ دقیقه یا بیشتر زمان می‌برند تا مخزنشان پر شود. همه‌ی آن‌ها همچنین پروفایل شارژ بسیار مشابهی دارند؛ فقط در لحظه‌ی اتصال اولیه یک جهش کوتاه از توان بالا ارائه می‌دهند و پس از آن، در بخش عمده‌ی چرخه‌ی شارژ با توانی نزدیک به ۳۰ وات یا حتی کمتر شارژ می‌شوند. تنها استثنایی که من از این قاعده دیده‌ام، نسل قبلی OnePlus 15 است که می‌تواند باتری Si-C با ظرفیت ۷٬۳۰۰ میلی‌آمپرساعت خود را در کمتر از یک ساعت پر کند؛ این کار را با تأمین توانی بالای ۵۰ وات در بخش قابل‌توجهی از چرخه‌ی اولیه‌ی شارژ انجام می‌دهد.
برندهایی که پیش‌تر به‌خاطر شارژ فوق‌سریع‌شان شناخته می‌شدند، حالا کم‌کم آهسته به نظر می‌رسند.
در نگاه اول، شاید تصور کنید برندها صرفاً با این فناوری جدید Si-C محتاطانه برخورد می‌کنند، اما بعید است این تمام ماجرا باشد. سیلیکون-کربن تحرک الکترون را بهبود می‌بخشد؛ چیزی که در تئوری، در شرایط مناسب، باید امکان دستیابی به قابلیت‌های شارژ سریع برابر یا حتی بهتر را فراهم آورد. Si-C ذاتاً در شارژ سریع از شیمی رایج لیتیوم-یون ضعیف‌تر نیست.
پس چرا تولیدکنندگان با وجود به‌کارگیری باتری‌های سیلیکون-کربن با ظرفیت بالاتر، ظاهراً سرعت شارژ را محدود نگه می‌دارند؟ خب، طول عمر باتری احتمالاً بخش عمده‌ای از این معادله است. در حالی که فناوری Si-C چگالی انرژی به‌مراتب بالاتری ارائه می‌دهد، سیلیکون در مقایسه با آندهای گرافیت‌محور سنتی چالش‌های اضافه‌ای به همراه دارد؛ به‌ویژه در زمینه‌ی انبساط الکترود، تخریب و عمر چرخه‌ای بلندمدت. کند کردن سرعت شارژ و پایین نگه داشتن دمای عملکرد می‌تواند به کاهش برخی از این مشکلات کمک کند و به تولیدکنندگان اجازه دهد مزایای ظرفیتی Si-C را ارائه دهند، بی‌آنکه طول عمر باتری‌ای را که مصرف‌کنندگان انتظارش را دارند قربانی کنند. به عبارت دیگر، تولیدکنندگان ممکن است طول عمر باتری را بر سرعت شارژ مقدم بدانند و تضمین کنند که سلول‌ها پیش از نیاز به تعویض، به اندازه‌ی باتری‌های جاافتاده‌ی لیتیوم-یونی دوام می‌آورند.
آیا در سال ۲۰۲۷ باید گوشی مجهز به Si-C خرید؟
Robert Triggs / Android Authority
باتری بزرگ‌تر بدون شک جذاب است، اما آیا واقعاً این مبادله ارزشش را دارد؟ گوشی‌های سیلیکون-کربنی عمر باتری به‌مراتب طولانی‌تری را وعده می‌دهند، اما این ظرفیت اضافه یک نقطه‌ضعف هم دارد: زمان‌های شارژ به‌مراتب طولانی‌تر. اگر شما از افرادی هستید که هر شب گوشی خود را به شارژر وصل می‌کنند، داشتن باتری کافی برای دو یا حتی سه روز شاید تفاوت زیادی در روال روزانه شما ایجاد نکند. در واقع، ممکن است در نهایت زمان بیشتری را صرف منتظر ماندن برای شارژ شدن گوشی خود شوید تا با یک باتری کوچک‌تر و متداول لیتیوم-یونی.
البته این به آن معنا نیست که باتری‌های سیلیکون-کربنی ارزشمند نیستند. داشتن ظرفیت اضافه برای کاربران پرمصرف، مسافرانِ دائمی یا هر کسی که اغلب خود را دور از شارژر می‌بیند، عالی است. این باتری‌ها برای گوشی‌های تاشوی باریک حتی کاربردی‌تر هستند؛ گوشی‌هایی مانند سامسونگ گلکسی Z فولد 8 اولترا که معمولاً در رقابت با طول عمر باتری پرچمداران سنتی مشکل داشته‌اند. اما مزایای عملی یک باتری عظیم ممکن است همیشه به اندازه‌ای که اعداد نشان می‌دهند قانع‌کننده نباشد.
برای مثال، گلکسی S26 اولترا سامسونگ با شارژ ۶۰ واتی اکنون باتری لیتیوم-یونی نسبتاً بزرگ ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی خود را تنها در ۴۲ دقیقه پر می‌کند. برای پر کردن باتری ۸۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی اوپو Find X10 Pro Max باید ۳۰ دقیقه بیشتر صبر کنید، و اگر شما معمولاً گوشی خود را پیش از خالی شدن کامل شارژ می‌کنید، این اصلاً به‌نظر ارزشمند نیست.
Shimul Sood / Android Authority
به‌عنوان یک مثال ساده و صرفاً تصویری، فرض کنیم کاربر معمولی (و گوشی معمولی) برای گذراندن یک روز کامل به حدود ۳۰۰۰ میلی‌آمپرساعت انرژی نیاز دارد.
گلکسی S26 اولترا سامسونگ این میزان را تنها پس از ۱۷ دقیقه اتصال به برق فراهم می‌کند، در حالی که پیکسل ۱۱ پرو ایکس‌ال گوگل با شارژکننده کندتر و باتری لیتیوم-یونی حدود ۲۵ دقیقه زمان نیاز دارد تا حدود ۳۰۰۰ میلی‌آمپرساعت ظرفیت شارژ شود. در میان گوشی‌های سیلیکون-کربنی، اوپو Find X10 Pro Max برای رسیدن به ظرفیت مشابه ۲۱ دقیقه زمان می‌برد، و ویوو X500 Pro Max در تست‌های ما حدود ۲۵ دقیقه زمان نیاز دارد.
پس واقعاً به خودِ گوشی بستگی دارد. اما این تفاوت میان گوشی‌های معمولی لیتیوم‌یونی و گوشی‌های مجهز به Si-C، از نظر مدت‌زمانی که باید آن‌ها را روی شارژر بگذارید تا دست‌کم شارژ یک روز کامل در انبارشان ذخیره شود، تنها چند دقیقه است.
اگر از شارژ کردن روزانه راضی هستید، فناوری Si-C سود چندانی برای شما ندارد.
با در نظر گرفتن این موضوع، اینکه آیا به گوشی‌ای با چنین باتری عظیمی نیاز دارید یا نه، واقعاً به عادات شارژ شما بستگی دارد. اگر به‌طور منظم گوشی‌تان را شب‌ها روی شارژر می‌گذارید، احتمالاً گوشی‌های رایج لیتیوم‌یونی با ظرفیت ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعت در حال حاضر یک روز کامل استفاده به‌همراه شارژ اضافی در اختیارتان می‌گذارند. داشتن ظرفیت کافی برای یکی دو روز دیگر عالی به نظر می‌رسد، اما واقعاً چند بار به آن نیاز پیدا می‌کنید؟
با این حال، اگر مدام فراموش می‌کنید گوشی‌تان را شارژ کنید (مانند من)، زیاد سفر می‌روید یا صرفاً از آزادیِ بی‌نیازی چند روزه از پریز لذت می‌برید، باتری‌های Si-C ارتقایی جذابی به شمار می‌روند. فقط آماده باشید که وقتی سرانجام به شارژ کامل نیاز پیدا کردید، آن‌ها را کمی بیشتر روی شارژر بگذارید. ارزش واقعی Si-C لزوماً این نیست که گوشی‌تان را هر روز طولانی‌تر روشن نگه می‌دارد؛ بلکه این است که هر وقت به آن نیاز داشتید، انعطاف‌پذیری بیشتری به شما می‌دهد.
دیدگاهتان را بنویسید