
اولین هاب خانهٔ هوشمند اپل که یک آیپد چسبیده به یک HomePod است، این هفته روی میز تخریب ما فرود آمد و فکر میکردیم میدانیم قرار است با چه چیزی طرف باشیم. تاکنون آیپدها و HomePodهای زیادی را باز کردهایم. و اخیراً، اپل واقعاً در ساخت این دستگاهها بهصورت قابلتعمیر بهتر شده است.
HomePod اصلی را با ارهآهنی باز میکردیم، اما تا نسل دوم، میتوانستیم بدون خراب کردن هیچ چیز وارد درونش شویم. حتی آیپدی که به خاطر چسبهای زیاد بدنام بود هم پیشرفت کرده است: دسترسی آسانتر به باتری، پورتهای USB-C قابل تعویض، و سرانجام، دفترچههای راهنمای رسمی تعمیر. داشتیم به این فکر میکردیم که اپل چند درس آموخته است.
بعد با HomeView آشنا شدیم. یک نمایشگر آیپدی ۷ اینچی در بالا. یک HomePod mini در پایین. چند پیچ که این دو را به هم نگه میدارد.
اما این سادهسازی بیش از حد بود. تا زمانی که آن را باز کردیم، یک کانکتور را کنده بودیم، یک بلندگو را دو نیم کرده بودیم و نیرویی بیش از حدی که هیچکدام از ما راحت بودیم بر آن بردِ منطقی بیچاره وارد کرده بودیم. پایه نشانههای امیدوارکنندهای از DNA خانوادهٔ HomePod را نشان میداد، اما نمایشگر داستانی کاملاً متفاوت بود.
پس چه اتفاقی افتاده؟ چطور شرکتی که بهطور واقعی بهبودهایی در تعمیرپذیری ایجاد کرده، چنین دستگاهی تولید کرده که اینقدر سرسختانه با تعمیر شدن مخالف است؟
امیدوار بودیم کار آسانی باشد
پیش از برداشتن هر ابزاری، HomeView را از طریق اسکنر CT Lumafield Neptune خودمان گذراندیم. در نگاه اول، اوضاع نسبتاً دلگرمکننده به نظر میرسید.
یک برد مدار کوچک در بالای دستگاه وجود دارد که در دو طرف آن آنتنها قرار دارند، و به نظر میرسد بلندگوهای بزرگی در قسمتهای پایین نصب شدهاند.
پایه فشردهتر بستهبندی شده، که برایمان منطقی بود، چون انتظار داشتیم اجزای داخلی HomePod mini را در آنجا پیدا کنیم و بیشتر از آن — شاید جز وزن اضافهشده — چیز دیگری نباشد.
یک لولای مرکزی نمایشگر را به پایه متصل میکند که بهصورت دو مجموعهٔ متمایز به نظر میرسند. مسلماً اگر یک نیمه نیاز به تعویض داشت، باید میتوانستیم آنها را از هم جدا کنیم؟
یک نشانهٔ هشدار آشنا وجود داشت. درست مانند آیپد، رسیدن به هر چیزی پشت نمایشگر مستلزم عبور از شیشهٔ شکنندهٔ جلویی بود.
با این حال، ما قبلاً بارها با چنین چیزی دستوپنجه نرم کرده بودیم. آنچه انتظارش را نداشتیم این بود که اپل تا این حد مصمم باشد جلوی جداشدن بقیه بخشها را بگیرد.
چسبیدهتر از آیپد؟
ما آیپدهای زیادی را باز کردهایم و اصول کار را میدانیم: نمایشگر را گرم میکنیم، چسب را نرم میکنیم و بااحتیاط صفحه را بلند میکنیم.
نمایشگر کاملاً با پد گرمکننده ما جا خوش شد، اما بدنه آلومینیومی در دفع آن گرما عملکرد فوقالعادهای داشت. این جرم حرارتی اضافی به معنای انتظاری بسیار طولانیتر بود. با این وجود، چسبها حتی بیشتر از هر محصول اپلی که این اواخر باز کردهایم مقاومت کردند. چرا باز کردن دستگاهی که تمام عمرش را روی کانتر آشپزخانه میگذراند، از این هم دشوارتر است؟
انگار که فریاد میزند: «نه، دست نگه دار! من هرگز برای چنین کاری ساخته نشدهام!»
وقتی بالاخره نمایشگر را بلند کردیم، خیلی زود تأیید کردیم که بیشتر فضای داخلی در اختیار آن دو بلندگوی غولپیکر است. بعداً بیشتر درباره آنها توضیح میدهیم.
اما پیش از آن، یک نکته عجیب. با کنار رفتن صفحه، میتوانیم به براکتی برسیم که کانکتور فشاری نمایشگر را میپوشاند. یک سمت این براکت با یک پیچ فیلیپس محکم شده و سمت دیگر از پیچ تورکس استفاده میکند.
مگر اپل نمیتوانست هر دو پیچ را فیلیپس یا هر دو را تورکس کند؟ البته که میتوانست. چه برایتان تولید کارآمد مهم باشد و چه تعمیر شخصی، استفاده از دو نوع پیچگشتی برای یک براکت انتخاب بدی است. اپل سالها همین کار را در آیفونها میکرد. آن موقع هم سر در نمیآوردیم و حالا هم نمیفهمیم.
این آخرین باره هم نبود. کانکتورهای کواکسیالِ دو آنتن با پیچهای فیلیپس محکم شدهاند و براکت دوربین هم به سر تورکس بزرگتری نیاز دارد؛ پس تمام مدت تعمیرکارانه، بیدلیل مشغول جابهجایی سر پیچگشتیها بودیم.
تغییرهای غیرضروری سر پیچگشتی قطعاً آزاردهندهاند، اما میتوان با آنها کنار آمد. جایی که اوضاع واقعاً خراب میشود، وقتی است که میخواهیم آن بلندگوهای بزرگ را جدا کنیم.
کانکتورهای بلندگوی ساختهشده از شن
با کنار رفتن نمایشگر، برد منطقی نسبتاً در دسترس به نظر میرسید. تنها کاری که باید میکردیم جدا کردن همه قطعاتی بود که به آن متصلاند؛ و کار را با بلندگوی بزرگ سمت چپ شروع کردیم.
اطراف کانکتور مقداری چسب ملایم دیده میشد؛ چیز تازهای نبود که ندیده باشیم. آن را تراشیدیم و کانکتور را کشیدیم و انتظار داشتیم چسب رها شود. اما نشد. سیمها راست از داخل قاب پلاستیکی بیرون کنده شدند، در حالی که خودِ قاب سر جایش ماند؛ انگار با چسب قطرهای به برد چسبانده شده بود.
ما این را به حساب خطای اپراتور گذاشتیم و بعداً با احتیاط بیشتری سراغ کانکتور بلندگوی سمت راست رفتیم. این بار چسب روی آن را تراشیدیم و حتی کمی هم حرارت دادیم، اما باز هم ذرهای تکان نخورد. وقتی این هم کارساز نبود، چاقو را به درزهای کانکتور بردیم. حتی با این حال هم نمیتوانستیم بدون آسیب آن را بیرون بیاوریم. این کانکتورهای پلاستیکی شکننده طوری طراحی شدهاند که جا بروند، سر جایشان بمانند و برداشته نشوند.
متأسفانه قبلاً هم چنین کانکتورهایی را دیدهایم. نمونههایی به همان اندازه شکننده که به ذهنمان میآیند، در هاپتیکهای استیم دک و دکمه پاور مک مینی M4 به کار رفتهاند.
این واقعاً جای تأسف دارد. آفرین به اپل که طرحی کانکتور کابلی را که از قبل میدانستیم مشکلدار است با چسب قطرهای محکم کرده، روی دستگاهی که مطمئناً قرار است … اومم … روی کانتر بنشیند و هرگز تکان نخورد. چقدر نابغه. دوستان، این همان میوهی کمارتفاع بود؛ سادهترین کار ممکن.
تلفات کانکتور.
خنک نگه داشتن تراشه (و گیر کردن برد منطقی)
بعد از کنده شدن کابلها، فکر میکردیم بدترین بخش کار پشت سرمان است و برد منطقی بهراحتی بالا میآید. اما وقتی شروع به بلند کردنش کردیم و به مقاومت برخوردیم، گیج شدیم.
مگر پیچی را از قلم انداخته بودیم؟ سپر بالایی را برداشتیم تا بررسی کنیم. نه، فقط حجم عظیمی خمیر حرارتی. پس به تقلا ادامه دادیم و نیروی زیادی به بردی بسیار نازک وارد کردیم و اصلاً حس خوبی نداشت.
بعدش فهمیدیم چرا. معلوم شد زیر برد، سپر دومی با گیره نصب شده که گرما را به پشت بدنه هدایت میکند. آن سپر هم بهطور کامل با چسب سر جایش ثابت شده است.
اپل کل شاسی آلومینیومی را به یک هیتسینک تبدیل کرده که طراحی هوشمندانهای است. اما همین پیوند حرارتی، جدا کردن برد منطقی را به عملیاتی بهشدت پرخطر بدل میکند. طراحیای که در کارخانه بهسادگی مونتاژ میشود، برای هر کسی که قصد تعمیرش را دارد سرِ دردساز میشود.
یک نگاه سریع به برد HomeView نشان میدهد تراشه A18 زیر ۸ گیگابایت حافظه LPDDR5X اسکی هاینیکس نشسته است. همچنین چیزی شبیه به ۶۴ گیگابایت فلش NAND کیوکسیا به چشم میخورد. در این مرحله حتی جالب هم نیست.
تعویض بلندگو نباید بلندگو را بشکند
یادتان هست آن بلندگوهای عظیمالجثهای که پشت نمایشگر پیدا کردیم؟ بلندگوها قطعات مکانیکی هستند؛ با قطعات متحرکی که ممکن است مستهلک شوند یا از کار بیفتند. با توجه به حجم فضایی که اپل به آنها اختصاص داده، فکر کردیم جدا کردنشان باید آسان باشد، درست است؟ درست؟
الکل ایزوپروپیل را آنقدر پشت بلندگوها ریختیم که مازادش از شبکههای بلندگو به بیرون چکید و روی میز بازکردن ریخت. اول یک پیک امتحان کردیم، بعد اسپاجر، و بعد ابزار جلوبُر فلزیای که زیر نیروی لازم برای بلند کردن یک گوشه، خم شد. سپس بلندگو از وسط دو نیم شد.
نیمه شکسته را برگردانید تا مشکل آشکار شود. لایههای ضخیمی از چسب زیر آن را پوشاندهاند. الکل خیسشان کرده بود و هنوز هم رها نمیکرد.
تحلیل حالت خرابی کامل شد. نتیجه: خودش شکست، همین و بس.
این یک مسئله حلشده است. بیشتر سازندگان لپتاپ بلندگوهایشان را با پیچ و گرومتهای ایزوله (لرزشگیر) نصب میکنند. یا حتی فقط با گرومتهای ایزوله. حتی تیم مکبوک خود اپل هم برای محکم کردن بلندگوهایش از چسب بسیار ملایمتری استفاده میکند. و آنها دستگاههایی هستند که باید تکانخوردن داخل کولهپشتی را تاب بیاورند. قطعاً میتوانیم برای چیزی که روی کانتر آشپزخانه مینشیند، تدبیری کمتر دائمی بیندیشیم.
خوشبختانه میکروفونهای هر دو طرف بدون هیچ غافلگیری بیرون آمدند. یک میکروفون سوم زیر یک نگهدارنده در بالای دستگاه پنهان شده است و به دلایلی نامعلوم، آن نگهدارنده هم پیچ شده و هم با یک نوار باریک چسب به بدنه چسبانده شده است. چه طراحانی عاشق چسباند!
چهار پیچ تورکس برای رسیدن به پایهی HomeView.
با کنار رفتن نهایی قطعات داخلی نمایشگر، توانستیم توجه خود را به چیزی معطوف کنیم که یکی از امیدوارکنندهترین جنبههای طراحی HomeView به نظر میرسید: پایهی جداگانهی اسپیکر آن. HomeView در نسخهی قابل نصب روی دیوار و بدون پایهی اسپیکر هم عرضه میشود و همین موضوع امیدوارمان کرده بود که پایه بتواند تا حدی ماژولار باشد.
اما جدا کردن دو نیمهی دستگاه از هم دشوارتر از آن چیزی بود که تصور میکردیم. چندین کابل اتصالی از نمایشگر به پایه کشیده شدهاند. صفحهای که تونل بین این دو را میپوشاند، بهمراتب محکمتر از انتظار ما چسبیده شده است (در این مرحله، تقصیر خودِ ماست). البته در نهایت جدا میشود، همراه با یک کابل فلکسی که به لبهی پایینی میرود و ظاهراً یک سنسور دما در آن قرار دارد.
تصاویر سیتیاسکن: نسخهی با پایهی اسپیکر در چپ، نسخهی نصب روی دیوار در راست. تفاوتهای داخلی آنها بهطرز شگفتآوری زیاد است: نسخهی دیواری دارای آهنرباهای اضافی، برد منطقی بزرگتر و متفاوت، و پورت USB-C با خروجی از مرکز است. نسخهی پایهدار اسپیکرهای بزرگتر و پایهی محوری چرخشی را دارد.
پایه را کس دیگری طراحی کرده
بعد از تجربهی ما با نمایشگر، پایه (تا حد زیادی) نفس تازهای بود.

پایه بسیار شبیه به HomePod ساخته شده است، بنابراین بالشتک ضدلغزش پایین بهراحتی کنده میشود. چهار پیچ تورکس صفحهی پایینی را باز میکنند و یک کانکتور فشاری چسباندهشده در گوشه، کابل فلکسیای را آزاد میکند که به پورت USB-C میرسد.

و همینطوری که نگاه میکنید! یک پورت USB-C ماژولار. معلوم میشود بعضی از همان درسهای سختآموختهشده از تعمیرات HomePod بالاخره به HomeView هم رسیده است.
هنوز جشن نگیرید. وقتی ووفر را بیرون کشیدیم، ذهنمان مشغول این شد که اصلاً چهطور میشود کابل فوقالعاده کوتاه آن را به برد زیرش وصل کرد؟ بهزحمت با یک ابزار اهرمی به فیش آزادکنندهاش دست رسیدیم، و هیچ ایدهای نداریم که هنگام مونتاژ مجدد چطور آن را دوباره وصل کنیم. اینجا جای کافی برای یک کابل بلندتر و کویلشده وجود دارد.
پایه زیباست. لعنت به شما، قطعات فلزی باکیفیت! دارید حواسم را از طراحی بدتان پرت میکنید.
دو بلندگوی پسیو داخل قاب فلزیای — که بیشک زیباست — نصب شدهاند. آنها از فشار هوای تولیدشده توسط ووفر استفاده میکنند تا بدون بلندگوهای پاور اضافه، بیس عمیقتری به دست آورند. ماژولار هم هستند؛ حتی تعویضشان هم راحت میشد، اگر نبود آن کابل دیوانهوارِ کوتاهِ ووفر. و برد منبع تغذیه زیر آن هم پس از باز کردن چند پیچ و چند کانکتور آزاد میشود. بعد از همه آنچه در بخش بالایی تحمل کردیم، جدا کردن یک برد مداری بدون دستوپنجه نرم کردن با چسب، واقعاً حکم تجمل را داشت.
ما پینا کولادا را دوست داریم، قدمزنیهای طولانی در ساحل را، و جدا کردن بردهای منطقی را بدون آنکه ناچار باشیم با تودههای بزرگ چسب گلاویز شویم.
حالا اگر کل این باز کردن را از پایه شروع میکردید، درست وقتی به پیچهایی میرسیدید که پیوت (محور) را به صفحه نمایش نگه میدارند، با معمای دیگری از تصمیمات طراحی روبرو میشدید. این پیچهای بزرگ تورکس با گشتاور بالا بسته شده و چسب قفلکننده رزوه خوردهاند. ضمناً در زاویهای غیرقابلدسترس هم قرار دارند — برای باز کردنشان به آچار آجری با اندازه مخصوص نیاز دارید.
و برای بدتر شدن اوضاع، اپل کابلهای اتصال را هم در کارخانه پیش از نصب این پیچها از داخل پیوت عبور داده است؛ یعنی عملاً بدون ابزارهای تخصصی، یا بدون باز کردن کامل (و به احتمال زیاد مخرب) سمت صفحه نمایش، نمیتوانید دو نیمه HomeView را از هم جدا کنید. این وضعیت هم برای تعمیرهای معمول بد است، هم برای آن مدها و تغییرات جذابی که مردم بیشک در آینده دوست دارند روی این دستگاه انجام دهند.
این مزاحمِ کوچک کاملاً قابل اجتناب بود. فقط یک اجرای آزمایشیِ باز کردنِ شبیهسازیشده، این راهحلِ آسان را به هر فردِ عاقلی گوشزد میکرد. پیچها همینقدر به قابلدسترس بودن با یک پیچگوشتی معمولی نزدیکاند.
تعمیر در وایتبرد جایی نداشت
باز کردن HomeView واقعاً کارِ سخت و طاقتفرسایی است، و آنچه این سختی را دوچندان میکرد، تماشای خوشبینیِ شادمانهای بود که در شروع کار داشتیم و بارها و بارها در هم کوبیده شد. طراحی برای تعمیر یک اقدام عامدانه است، و در اینجا اپل زحمتی برایش نکشید.
مدام با انتخابهایی روبهرو میشدیم که تعمیر را بدون دلیلِ منطقی و بهطور غیرضروری دشوار میکردند. انواع مختلف سرِ پیچگوشتی برای کارهایی که فقط به یکی نیاز داشتند. چسب روی کانکتورها، براکتها، بلندگوها و بردِ منطقی، در محصولی که هرگز از جیب نمیافتد. پیچهایی که بهطرز وسوسهانگیزی نزدیکِ قابلدسترس بودن با یک پیچگوشتی معمولیاند.
قسمت پایه بهتر از نیمهی صفحهنمایش است و واقعاً شبیه داخلِ HomePod است. حتی آنجا هم تعمیر در برابر کابلهای کوتاه و فضای تنگ کوتاه میآید.
بسیاری از این انتخابهای طراحی وقتی منطقی به نظر میرسند که فقط به این فکر کنید چطور میشود چیزی را در کارخانه مونتاژ کرد. باز کردن آن و دوباره سرِ هم کردنش سالها بعد، به اندیشیدنی بیشتر نیاز دارد.
اینکه یک محصول سالها بعد با مالکش چه رفتاری دارد، چیزهای زیادی درباره میزان اهمیتِ شرکت در زمانِ طراحیاش میگوید. هر ویژگی در یک محصول وجود دارد چون کسی در یک جلسه برای آن جنگیده است. هیچکس در اپل برای روزی که یک HomeView خراب میشود نجنگید.
اپل میتواند بهتر از این باشد. محصولاتِ مدرن دیگرش که دقیقاً همزمان با همین محصول عرضه شدهاند، این را ثابت میکنند. و همین است که HomeView را به چنین ناامیدکنندهای تبدیل میکند.


دیدگاهتان را بنویسید